អដ្ឋកថា មាតុបោសកជាតកទី ១

[ ៧៩១-៨០១ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ភិក្ខុចិញ្ចឹមមាតា ទើបត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា តស្សនា គស្ស វិប្បវាសេន ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងបច្ចុប្បន្នដូចគ្នានឹងរឿងសាមជាតកនោះឯង ព្រះសាស្តាត្រាស់ហៅ ភិក្ខុទាំងឡាយមកហើយ ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពួកអ្នកកុំលើក ទោសភិក្ខុនេះឡើយ បោរាណកបណ្ឌិតទាំងឡាយ សូម្បីកើតក្នុងកំណើត តិរច្ឆាន ព្រាត់ប្រាសចាកមាតា មិនបរិភោគអាហារអស់ ៧ ថ្ងៃ សូម្បីបាន ភោជនដែលសមគួរអំពីព្រះរាជា គិតថា អញវៀរចាកមាតានឹងមិនបរិភោគ លុះឃើញមាតាក៏បរិភោគអាហារ ដូច្នេះហើយ កាលភិក្ខុទាំងឡាយទូល អារាធនា ទើបទ្រង់នាំអតីតនិទានមកសាធកៈដូចតទៅក្នុង អតីតកាល ព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិក្នុងនគរពារាណសី កាលនោះ ព្រះពោធិសត្វយោនយកកំណើតជាដំរី ក្នុងហិមវន្តប្បទេស ជា សត្វមានសម្បុរសសុទ្ធ មានរូបស្អាតគួរសរសើរ គួរជ្រះថ្លា សម្បូរដោយ លក្ខណៈ ធ្វើនូវសេចក្តីចម្រើនដោយលំដាប់ មានដំរី ៨ ម៉ឺនជាបរិវារ ។ ឯ មាតារបស់ដំរីនោះ ជាសត្វខ្វាក់ តែដំរីបានឲ្យផ្លែឈើមានរសឆ្ងាញ់ដល់ដំរី ទាំងឡាយ ដើម្បីបញ្ជូនទៅកាន់សម្នាក់របស់មាតា ដំរីទាំងឡាយ មិនបានឲ្យ ដល់មាតាឡើយ ទំពាស៊ីឯង ដំរីពោធិសត្វកំណត់ដឹងរឿងនោះ គិតថា អញ នឹងលះហ្វូង ចិញ្ចឹមតែមាតាបុណ្ណោះ កាលដល់ចំណែកនៃរាត្រី កាលដំរីដទៃ មិនដឹង ទើបនាំមាតាទៅកាន់ជើងភ្នំឈ្មោះចណ្ឌោរណៈ ហើយឲ្យមាតាសម្រាក ត្រង់គុហាភ្នំ ដែលអាស្រ័យស្រះមួយកន្លែង ហើយថែរក្សា ។