អម្ពជាតកទី ១

( ព្រះបាទពារាណសី ត្រាស់សួរថា ) នែអ្នកប្រព្រឹត្ត ធម៌ដ៏ប្រសើរ កាលពីដើម អ្នកបានយកផ្លែស្វាយទាំងឡាយ តូច ក៏មាន ធំក៏មាន មកឲ្យយើង នែព្រាហ្មណ៍ ឥឡូវនេះ ផ្លែឈើ ទាំងឡាយ មិនកើតប្រាកដដោយមន្តទាំងឡាយរបស់អ្នកនោះ ។ ( ព្រាហ្មណមាណព ក្រាបទូលថា ) ខ្ញុំព្រះអង្គរាប់អាន នូវការប្រកបនូវនក្ខត្តឫក្ស ខ្ញុំព្រះអង្គមើលឃើញដោយមន្ត តែមួយពេលមួយស្របក់ ខ្ញុំព្រះអង្គបាននូវការប្រកបនូវនក្ខត្តឫក្ស និងពេលហើយ សឹមខ្ញុំព្រះអង្គ នាំយកផ្លែស្វាយឲ្យបានច្រើន មកថ្វាយព្រះអង្គពុំខានឡើយ ។ ( ព្រះរាជា … ) កាលពីដើម អ្នកមិនបាននិយាយ អាង នូវការប្រកបនូវនក្ខត្តឫក្ស ពីដើមមិនឃើញរកពេល រក ស្របក់ តែអ្នកបានយកផ្លែស្វាយដ៏ច្រើន ដែលបរិបូណ៌ដោយ ពណ៌ ដោយក្លិន ដោយរស ( មកឲ្យយើង ) ។ នែព្រាហ្មណ៍ កាលពីដើម ផ្លែឈើទាំងឡាយ រមែង កើតប្រាកដ ដោយការសូត្រសែកមន្តរបស់អ្នក ថ្ងៃនេះ អ្នកមិន សូត្រសែកមន្ត តើធម្មតារបស់អ្នក ក្នុងថ្ងៃនេះដូចម្តេច ។ ( មាណព … ) កូនចណ្ឌាល បានឲ្យមន្តទាំងឡាយ ដល់ខ្ញុំព្រះអង្គដោយធម៌ ទាំងបាននិយាយប្រាប់ នូវប្រក្រតី គឺ សេចក្តីវិនាសនៃមន្តទាំងឡាយថា បើមានគេសួរអ្នកកុំលាក់នាម និងគោត្តរបស់ខ្ញុំ កុំឲ្យមន្តលះបង់អ្នកបាន ។ ខ្ញុំព្រះអង្គ ដែលព្រះជន្រិន្ទាធិរាជ សួរក្នុងប្រជុំជន នោះ មានសេចក្តីលុបគុណគេគ្របសង្កត់ បានក្រាបទូលពាក្យ កុហក ជាពាក្យខុសថា មន្តទាំងឡាយនេះ ជារបស់ព្រាហ្មណ៍ ខ្ញុំព្រះអង្គមានមន្តសាបសូន្យ ជាបុគ្គលកំព្រាយំទួញ ។