អដ្ឋកថា ជវនហំសជាតកទី ៣

[ ១០៤៩-១០៦១ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ ប្រារព្ធព្រះធម្មទេសនាទឡ្ហធម្មធនុគ្គហសូត្រ ទើបត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះមាន ពាក្យផ្តើមថា ឥធេវ ហំស និបត ដូច្នេះជាដើម ។ សេចក្តីពិស្តារថា ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលព្រះមានព្រះភាគទ្រង់ត្រាស់សូត្រ ( ក្នុងសំយុត្តនិកាយ និទានវគ្គ ) នេះថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ដូចជាខ្មាន់ធ្នូ ៤ នាក់ មានកម្លាំងមាំមួន បានសិក្សាដោយប្រពៃ មានសិល្បៈស្ទាត់ក្នុងដៃ បានសម្តែង សិល្បៈរួចហើយ ឈរនៅក្នុងទិសទាំង ៤ ។ គ្រានោះ មាន បុរសម្នាក់ដើរមកដល់ គិតថា កាលបើខ្មាន់ធ្នូទាំង ៤ នាក់នេះ ដែលមានកម្លាំងមាំមួន បានសិក្សាដោយប្រពៃ មានសិល្បៈស្ទាត់ ក្នុងដៃ បានសម្តែងសិល្បៈរួចហើយ បានបាញ់សរទៅក្នុងទិស ទាំង ៤ មិនទាន់ធ្លាក់ដល់ផែនដីនៅឡើយ អាត្មាអញ នឹងចាប់នាំយក សរទាំង នោះមកឲ្យបាន ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកទាំងឡាយ សម្គាល់ហេតុនោះដូចម្តេច បុរសដែលមានសន្ទុះ ( នោះ ) គេគួរនឹងនិយាយថា ជាអ្នកប្រកបដោយសន្ទុះលឿនក្រៃលែងបាន ឬទេ ។ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន សូម្បីតែខ្មាន់ធ្នូម្នាក់ ដែលមាន កម្លាំងមាំមួន បានសិក្សាដោយប្រពៃ មានសិល្បៈស្ទាត់ក្នុងដៃ បានសម្តែងសិល្បៈ រួចហើយ បាញ់សរទៅ មិនទាន់ធ្លាក់ដល់ ផែនដីនៅឡើយ បុរសដែលមានសន្ទុះនោះ ក៏ចាប់នាំយក ( សរ នោះ ) មកបាន គេគួរនឹងនិយាយថា ជាអ្នកប្រកបដោយសន្ទុះ លឿនដ៏ក្រៃលែង បានណាស់ទៅហើយ នឹងចាំបាច់ពោលទៅថ្វី ដល់ខ្មាន់ធ្នូ ៤ នាក់ ដែលមានកម្លាំងមាំមួន បានសិក្សាដោយ ប្រពៃ មានសិល្បៈស្ទាត់ក្នុងដៃ បានសម្តែងសិល្បៈរួចហើយ ។