ទូតជាតកទី ៥

( ព្រះរាជាត្រាស់សួរថា ) ម្នាលព្រហ្ម យើងបានបញ្ជូន ពួកទូតមកក្នុងសម្នាក់អ្នក ដែលកំពុងសុបសៅ ក្បែរច្រាំងគង្គា ពួកទូតទាំងនោះបានសួរហើយ តែអ្នកមិនឆ្លើយប្រាប់សោះ សេចក្តី ទុក្ខ ( ណា ) ដែលកើតឡើងដល់អ្នក សេចក្តីទុក្ខនោះ នឹងបាន តែអ្នកទេឬ ។ ( មហាសត្វទូលថា ) បពិត្រព្រះអង្គ ជាបុគ្គលចម្រើន ក្នុងដែនរបស់អ្នកកាសី បើសេចក្តីទុក្ខ គប្បីកើតឡើងដល់ព្រះអង្គ បុគ្គលណា ដោះទុក្ខនោះមិនបានទេ សូមព្រះអង្គកុំប្រាប់សេចក្តី ទុក្ខនោះ ដល់បុគ្គលនោះឡើយ ។ បុគ្គលណា គប្បីដោះទុក្ខព្រះអង្គនោះបានដោយធម៌ ជាចំណែកនៃសេចក្តីសុខតែម្យ៉ាង សូមព្រះអង្គប្រាប់ដល់បុគ្គល នោះដោយពិត ។ សំឡេងពួកឆ្កែចចកក្តី ពួកសត្វក្រៀលក្តី ដឹងបាន ដោយងាយ បពិត្រមហារាជ ឯសម្តីរបស់មនុស្ស ដឹងបានដោយ កម្រ ជាងសំឡេងនោះទៅទៀត ។ មួយទៀត កាលពីមុន បុរសណាមានចិត្តល្អ គេ សម្គាល់ថាជាញាតិសន្តាន ឬមិត្តសម្លាញ់ តែដល់មកខាងក្រោយ បុរសនោះ ត្រឡប់ទៅជាសត្រូវនឹងគ្នាវិញក៏មាន ។ ជនណា គេមិនសាកសួរសេចក្តីទុក្ខរបស់ខ្លួន ហើយនិយាយ ប្រាប់ ( នូវសេចក្តីកំបាំងរបស់ខ្លួន ) ក្នុងកាលមិនគួរ មិត្ត ទាំងឡាយជាអ្នកមិនត្រេកអរ ចំពោះជននោះក៏មាន ជាអ្នកស្វែងរក នូវប្រយោជន៍ មានសេចក្តីទុក្ខចំពោះជននោះក៏មាន ។ អ្នកប្រាជដឹងនូវកាលគួរ ( នឹងនិយាយប្រាប់ ) ផង ដឹងនូវមេធាវិជនថា មានចិត្តតែមួយជាមួយនឹងខ្លួនផង ទើបគួរប្រាប់ នូវសេចក្តីទុក្ខទាំងឡាយដល់ជនឯទៀត មានប្រការដូច្នោះ ហើយ គប្បីបញ្ចេញនូវពាក្យដ៏ពីរោះ ជាពាក្យមានប្រយោជន៍ ។