អដ្ឋកថា សិវិរាជជាតកទី ៣

[ ១៩៥-២១២ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ អសទិសទាន ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា ទូរេ អបស្សំ ថេរោវ ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងបច្ចុប្បន្ននិទាននោះ បានពោលទុកពិស្តារហើយ ក្នុងសីវិរាជជាតក ក្នុងអដ្ឋកនិបាតនោះឯង ។ ក្នុងកាលនោះ ព្រះបាទបសេនទិកោសលទ្រង់ថ្វាយបរិក្ខារគ្រប់យ៉ាងក្នុង ថ្ងៃទី ៧ ហើយទូលសូមអនុមោទនា ។ ព្រះសាស្តាមិនត្រាស់អ្វីឡើយ ទ្រង់ ចៀសចេញទៅហើយ ។ ព្រះរាជាសោយព្រះក្រយាហារព្រឹកហើយ យាង ទៅកាន់វិហារ ទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ព្រោះហេតុអ្វី ទើបទ្រង់ មិនធ្វើអនុមោទនា ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា មហាបពិត្រ ព្រោះបរិស័ទមិន បរិសុទ្ធ ហើយទ្រង់សម្តែងព្រះធម្មទេសនាដោយព្រះគាថាថា ន វេ កទរិយា ទេវលោកំ វជន្តិ ជាដើម ប្រែថា បុគ្គលកំណាញ់ទាំងឡាយ រមែង ទៅកាន់ទេវលោកមិនបានឡើយ ដូច្នេះ ។ ព្រះរាជាទ្រង់ជ្រះថ្លា ទ្រង់បូជាព្រះតថាគត ដោយសំពត់ឧត្តរាសង្គសិវេយ្យកពស្រ្ត មានតម្លៃមួយសែន ហើយ យាងត្រឡប់ទៅព្រះនគរ ។ ក្នុងថ្ងៃស្អែកឡើង ភិក្ខុទាំងឡាយសន្ទនាគ្នាក្នុង ធម្មសភាថា អាវុសោទាំងឡាយ ព្រះបាទកោសលរាជទ្រង់ថ្វាយអសទិសទាន ហើយមិនឆ្អែតដោយការថ្វាយទានបែបនោះ ។ កាលព្រះទសពលទ្រង់ សម្តែងធម៌ហើយ បានថ្វាយសំពត់សិវេយ្យកពស្រ្តដែលមានតម្លៃមួយសែន ទៀត អាវុសោទាំងឡាយ អស់កាលដែលទ្រង់ថ្វាយទាន ក៏នៅមិនឆ្អែត ព្រះហបឫទ័យឡើយ ព្រះសាស្តាយាងមកហើយត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អម្បាញ់មិញនេះ ពួកអ្នកសន្ទនាគ្នាដោយរឿងអ្វី កាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទូលឲ្យទ្រង់ជ្រាបថា បពិត្រព្រះអង្គ ដោយរឿងឈ្មោះនេះ ហើយទើបត្រាស់ ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឈ្មោះថា ពាហិរភណ្ឌ បុគ្គលឲ្យបានដោយងាយ ក៏មិ