មហាបលោភនជាតកទី ១១

( ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់ត្រាស់សំដែងជាតកនេះថា ) ទេវបុត្រ មានឫទ្ធិច្រើន ច្យុតចាកព្រហ្មលោកបានកើតជាបុត្តនៃព្រះរាជា ទ្រង់ឋិតនៅ ក្នុងសម្បត្តិជាគ្រឿងញ៉ាំងសេចក្តីប្រាថ្នាទាំងពួងឲ្យសម្រេច ។ កាមទាំងឡាយ ក្តី កាមសញ្ញាក្តី មិនមានក្នុងព្រហ្មលោកទេ ព្រះរាជបុត្តនោះ នឿយណាយ ចាកកាមទាំងឡាយ ព្រោះឈានសញ្ញា ( ដែលកើតក្នុងព្រហ្មលោក ) នោះឯង ។ ក៏ក្នុងព្រះរាជវាំងនៃព្រះរាជានោះ មានព្រះរាជដំណាក់សម្រាប់ ចម្រើនឈាន ដែលគេកសាងហើយដោយល្អ ព្រះរាជបុត្តនោះ ទ្រង់សម្ងំតែ មួយព្រះអង្គឯង ចម្រើនឈានក្នុងទីកំបាំង ក្នុងព្រះរាជដំណាក់នោះ ។ ព្រះបាទ កាសីនោះ ទ្រង់បរិទេវនាការ ចង្អៀត ចង្អល់ ដោយសេចក្តីសោក ព្រោះព្រះរាជបុត្តថា ព្រះរាជបុត្តតែមួយរបស់យើងនេះ មិនបរិភោគកាម ។ ឧបាយក្នុងរឿងនេះដូចម្តេចហ្ន៎ ឬថា នរណាហ្ន៎ ចេះខ្វល់ខ្វាយក្នុងរឿងនេះ អ្នកណាអាចប្រលោមកូនអញ ឲ្យប្រាថ្នាកាមទាំងឡាយបាន ។ ក្នុងព្រះរាជវាំងនោះឯង មានកុមារីម្នាក់ ជ្រាស្តីមានសម្បុរ និងរូបល្អ ជ្រាស្តីឈ្លាសវាងវៃក្នុងការរាំច្រៀង ទាំងបានសិក្សា ល្អក្នុងការ ប្រគំ កុមារីនោះ ចូលទៅគាល់ក្នុងទីនោះហើយ ក្រាបបង្គំទូល ( ព្រះរាជា ) ថា បើព្រះរាជឱរសនឹងបានជាព្រះភស្តានៃខ្ញុំម្ចាស់ ខ្ញុំម្ចាស់អាចនឹងប្រលោម ព្រះរាជឱរសនោះឲ្យខាងតែបាន ។ ព្រះរាជាទ្រង់មានព្រះរាជឱង្ការដូច្នេះនឹងកុមារីដែលនិយាយ ដូច្នោះនោះថា ចូរនាងប្រលោមព្រះរាជឱរសនោះចុះ ព្រះរាជឱរសនោះ នឹង ជាភស្តារបស់នាង ។