អដ្ឋកថា មហាបលោភនជាតកទី ១១

[ ៣៣៧-៣៥៦ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ មាតុគ្រាម ធ្វើសត្វដែលបរិសុទ្ធឲ្យសៅហ្មង ទើបត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា ព្រហ្មលោកា ចវិត្វាន ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងបច្ចុប្បន្ន ខ្ញុំពោលទុកពិស្តារហើយខាងដើមនោះឯង ។ ក្នុងជាតក នេះ ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ ឈ្មោះថា មាតុគ្រាមរមែងធ្វើសត្វដែល បរិសុទ្ធ ឲ្យសៅហ្មងបាន ដូច្នេះហើយ ទ្រង់នាំអតីតនិទានមកត្រាស់ដូចតទៅ នេះថា រឿងក្នុងអតីត បណ្ឌិតគប្បីឲ្យពិស្តារតាមន័យដែលពោលហើយ ក្នុង ចុល្លបលោភនជាតក ( តិកនិបាត ) ថា អតីតេ ពារាណសិយំ ដូច្នេះ ជាដើម ។ ក្នុងកាលនោះ ព្រះមហាសត្វចុតិអំពីព្រហ្មលោក មកកើតជាព្រះរាជ ឱរសរបស់ព្រះបាទកាសិករាជ ព្រះនាមថាអនិត្ថិគន្ធកុមារ ។ កុមារមិន ព្រមនៅក្នុងដៃរបស់ស្ត្រីឡើយ ។ ស្ត្រីដែលឲ្យកុមារបៅដោះ ត្រូវតែងខ្លួនជា បុរស ព្រះរាជកុមារចូលចិត្តប្រថាប់ក្នុងឈានាគារ ( អគារសម្រាប់ចម្រើន ឈាន ) មិនចង់ជួប មិនចង់ឃើញស្ត្រីឡើយ ។ ព្រះបរមសាស្តា កាលទ្រង់ប្រកាសសេចក្តីនោះ បានត្រាស់គាថា ៤ ដោយសេចក្តីថា ទេវបុត្តមានឫទ្ធិច្រើន ច្យុតចាកព្រហ្មលោកបានកើតជាបុត្តនៃ ព្រះរាជា ទ្រង់ឋិតនៅក្នុងសម្បត្តិ ជាគ្រឿងញ៉ាំងសេចក្តីប្រាថ្នា ទាំងពួងឲ្យសម្រេច ។ កាមទាំងឡាយក្តី កាមសញ្ញាក្តី មិន មានក្នុងព្រហ្មលោកទេ ព្រះរាជបុត្តនោះ នឿយណាយចាក កាមទាំងឡាយ ព្រោះឈានសញ្ញា ( ដែលកើតក្នុងព្រហ្មលោក ) នោះឯង ។ ក៏ក្នុងព្រះរាជវាំងនៃព្រះរាជានោះ មាន ព្រះរាជដំណាក់សម្រាប់ចម្រើនឈាន ដែលគេកសាងហើយ ដោយល្អ ព្រះរាជបុត្តនោះ ទ្រង់សម្ងំតែមួយព្រះអង្គឯងចម្រើន ឈានក្នុងទីកំបាំងក្នុងព្រះរាជដំណាក់នោះ ។