អដ្ឋកថា ភណ្ឌុតិណ្ឌុកជាតកទី ១០

[ ៥៤៨-៥៦៦ ] ព្រះសាស្តាកាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធរាជោវាទទើបត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា អប្បមាទោ ដូច្នេះ ជាដើម ។ រាជោវាទមានសេចក្តីពិស្តារហើយខាងដើមនោះឯង ។ ក្នុងអតីតកាលព្រះរាជាព្រះនាមថាបញ្ចាលតាំងនៅក្នុងអគតិ ទ្រង់ប្រមាទ សោយរាជ្យមិនប្រកបដោយធម៌ នៅក្នុងឧត្តរបញ្ចាលនគរ ដែនកបិល គ្រា នោះអាមាត្យជាដើមរបស់ទ្រង់ក៏ក្លាយជាមនុស្សអធម៌ទាំងអស់ ។ ប្រជានុរ្រាស្តត្រូវកេបោសង្កត់ដោយភាស៊ីអាករ ត្រូវនាំកូនប្រពន្ធគេចពីបំណុល ចូលទៅ ក្នុងព្រៃ ដូចហ្វូងម្រឹគ ក្នុងទីដែលធ្លាប់មានផ្ទះ ក៏ក្លាយជាទីមិនមានផ្ទះ ។ ពេលថ្ងៃមហាជនមិនអាចនៅក្នុងផ្ទះបាន ព្រោះខ្លាចរាជបុរស នាំគ្នាអូសបន្លា ជាដើមព័ទ្ធផ្ទះ លុះអរុណរះឡើងក៏គេចចូលព្រៃ ពេលថ្ងៃរាជបុរសរឹបជាន់ ពេលយប់ពួកចោរបៀតបៀន ។ សម័យនោះព្រះពោធិសត្វកើតជារុក្ខទេវតា នៅត្រង់គន្ធតិន្ទុកព្រឹក្ស ខាងក្រៅ ព្រះនគរ ។ រៀងរាល់ឆ្នាំបានទទួលពលីកម្មដែលមានតម្លៃ ១០០០ អំពី រាជសម្នាក់ រុក្ខទេវតាគិតថា ព្រះរាជានេះទ្រង់ប្រមាទ សោយរាជសម្បត្តិ សកលរដ្ឋនឹងវិនាស វៀរអាត្មាអញហើយ មិនមានអ្នកណាអាចដឹកនាំឲ្យព្រះរាជា តាំងនៅក្នុងផ្លូវត្រូវបានឡើយ ម្យ៉ាងទៀតទ្រង់មានឧបការៈច្រើនដល់អញ បូជាដោយពលីកម្ម ១០០០ រាល់ឆ្នាំ អញនឹងឲ្យឱវាទដល់ទ្រង់ ។ ក្នុងកាល នោះរុក្ខទេវតាចូលទៅកាន់បន្ទប់ផ្ទំរបស់ព្រះរាជា ឈរលើអាកាសត្រង់ក្បាល ដំណេក បញ្ចេញរស្មី ។ ព្រះរាជាទតឃើញទេវតារុងរឿងដូចគ្នានឹងព្រះអាទិត្យទើបនឹងរះទើបត្រាស់សួរថា លោកជានរណា មកទីនេះព្រោះហេតុអ្វី រុក្ខទេវតាបានឮព្រះរាជតម្រាស់ហើយក្រាបទូលថា បពិត្រមហារាជ ខ្ញុំឈ្មោះ គន្ធតិន្ទុកទេវតា គិតថានឹ