អដ្ឋកថា អជបលនិគ្រោធកថា

ក្នុងបទថា អថ ខោ ភគវា តស្ស សត្តាហស្ស អច្ចយេន តម្ហា សមាធិម្ហា វុដ្ឋហិត្វា ពោធិរុក្ខមូលា យេន អជបលនិគ្រោធោ តេនុបសង្កមិ នេះ អ្នកសិក្សាគប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យដូច្នេះថា ព្រះមានព្រះភាគ ចេញអំពីសមាធិនោះហើយ ទ្រង់ចូលទៅត្រង់ដើមអជបាលនិគ្រោធ អំពី គល់ពោធិព្រឹក្សក្នុងមួយរំពេចនោះឯងក៏ទេ ដូចក្នុងពាក្យដែលតែងនិយាយគ្នា ថា បុគ្គលនេះ ស៊ីហើយក៏ដេក មិនមែនមានពាក្យអធិប្បាយយ៉ាងនេះថា បុគ្គលនោះមិនលាងដៃ មិនខ្ពុរមាត់ មិនទៅជិតទីដេក មិនធ្វើការចរចាប្រាស្រ័យពាក្យណាមួយដទៃ ហើយដេកនោះទេ តែក្នុងពាក្យនេះ មានអត្ថដែល អ្នកពោលសម្តែង ដូច្នេះថា បុគ្គលនោះ ដេកខាងក្រោយពេលនៃការស៊ី បុគ្គលនោះមិនបានដេក ក៏ទេ ។ សេចក្តីនេះយ៉ាងណា សូម្បីក្នុងពាក្យនេះ ក៏ដូច្នោះ ទោះមានពាក្យអធិប្បាយថា ព្រះមានព្រះភាគចេញអំពីសមាធិនោះ ហើយ ទ្រង់ចៀសចេញទៅមួយរំពេចនោះឯង ក៏ទេ សេចក្តីពិតក្នុងពាក្យនេះ មានអត្ថដែលលោកពោលដូច្នេះថា ព្រះអង្គទ្រង់ចៀសចេញទៅ ខាងក្រោយ អំពីការចេញ មិនបានចៀសចេញទៅ ក៏ទេ ។ សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់មិនចៀសទៅភ្លាមៗ ទ្រង់បានធ្វើអ្វីវិញ ឆ្លើយថា ទ្រង់បានឲ្យ ៣ សប្តាហ៍ដទៃទៀតកន្លងផុតទៅក្នុងប្រទេសក្បែរៗ ពោធិព្រឹក្សនោះឯង ។ ក្នុងសេចក្តីនោះ មានអនុបុព្វីកថាដូច្នេះថា បានឮថា កាលព្រះមានព្រះភាគ បានត្រាស់ដឹងជាព្រះពុទ្ធហើយ ប្រថាប់គង់ដោយការគង់ពត់ព្រះភ្នែន នោះឯង អស់មួយសប្តាហ៍ ពួកទេវតាខ្លះ កើតសេចក្តីសន្ទិះសង្ស័យឡើងថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់មិនក្រោកឡើង ធម៌ដែលធ្វើភាពជាព្រះពុទ្ធដទៃ នៅ មានទៀតទេដឹង លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ចេញអំពីសមាបត្តិក្នុងថ្ងៃទី ៨ ទ្រង់ជ្រាបការសង្ស័យនៃពួកទេវតា ដើម្បីកា