មុចលិន្ទកថា

លុះថ្ងៃ ៧ កន្លងទៅហើយ លំដាប់នោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ក្រោកចាកសមាធិនោះ ហើយទ្រង់ចេញអំពីម្លប់អជបាលនិគ្រោធព្រឹក្ស យាងចូលទៅកាន់ដើមរាំង លុះចូលទៅដល់ហើយទ្រង់គង់ដោយព្រះភ្នែនតែ មួយបង្គុយអស់ ៧ ថ្ងៃ ក្រោមម្លប់រាំង សោយវិមុត្តិសុខ ( គឺសុខក្នុងផល សមាបត្តិ ) ។ សម័យនោះឯង មហាមេឃពុំជួកាល ក៏បណ្តាលឡើងជាភ្លៀង ។ មាន ភ្លៀងរលឹមអស់ ៧ ថ្ងៃបណ្តាលឲ្យអាប់ពន្លឺព្រះអាទិត្យដោយអំណាចខ្យល់ ត្រជាក់ ។ គ្រានោះ មុចលិន្ទនាគរាជចេញអំពីលំនៅរបស់ខ្លួន ហើយពេន ព័ទ្ធព្រះកាយព្រះដ៏មានព្រះភាគ ៧ ជុំដោយភ្នែន ( របស់ខ្លួន ) ហើយលើក ពពារដ៏ធំបាំងពីខាងលើព្រះសីរ្សព្រះដ៏មានព្រះភាគ ហើយស្ថិតនៅដោយគិត ថា រងាកុំបីបៀតបៀនព្រះដ៏មានព្រះភាគ ក្តៅក៏កុំបីបៀតបៀនព្រះដ៏មានព្រះភាគ សម្ផស្ស របោម មូស ខ្យល់ កម្តៅថ្ងៃ ពស់តូចពស់ធំក៏កុំបីបៀតបៀន ព្រះដ៏មានព្រះភាគឡើយ ។ លុះថ្ងៃ ៧ កន្លងទៅហើយ លំដាប់នោះ មុចលិន្ទនាគរាជដឹងថា ភ្លៀងរាំងហើយ មេឃស្រឡះហើយ ក៏រំសាយភ្នែន ចេញចាកព្រះកាយព្រះដ៏មានព្រះភាគ ហើយប្រែភេទរបស់ខ្លួន និម្មិតជាភេទ មាណព ( មនុស្សកំលោះ ) ឈរប្រណម្យអញ្ជលី នមស្ការព្រះដ៏មានព្រះភាគ ពីខាងទីចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះអង្គ ។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ ជ្រាបសេចក្តីនេះហើយ ក៏បន្លឺនូវឧទានគាថាក្នុងវេលានោះថា សេចក្តីស្ងាត់ ចាកកិលេសរបស់បុគ្គលអ្នកត្រេកអរ ( ដោយមគ្គញ្ញាណ ) មានធម៌ប្រាកដ ហើយ បានឃើញធម៌ ( ដោយញាណចក្ខុ ) ជាគុណឲ្យកើតសេចក្តីសុខ សេចក្តីមិនព្យាបាទ និងសេចក្តីសង្រួមមិនបៀតបៀនសត្វទាំងឡាយ ក៏ជា គុណឲ្យកើតសេចក្តីសុខក្នុងលោក សេចក្តីណាយចាករាគៈ និងការប្រព្រឹត្តក ន្លងកាមទាំងឡាយ ជាគុណឲ្យកើតសេចក