អដ្ឋកថា ពុទ្ធបរិវិតក្កកថា

គ្រានោះ លុះកន្លងទៅបាន ៧ ថ្ងៃ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ ចេញអំពីសមាធិនោះ សម្រេចកិច្ចទាំងពួង មានប្រការដូចពោលហើយនោះ ឯង ចេញអំពីគល់កែស យាងចូលទៅកាន់ដើមអជបាលនិគ្រោធទៀត ។ ពីរបទថា បរិវិតក្កោ ឧទបទិ សេចក្តីថា ការរំពឹងនៃចិត្តនេះដែល ព្រះពុទ្ធគ្រប់អង្គទ្រង់ប្រព្រឹត្តមកជាអាចិណ្ណ កើតឡើងដល់ព្រះមានព្រះភាគ ដែល កំពុងប្រថាប់គង់ត្រង់គល់អជបាលនិគ្រោធនោះបុណ្ណាះ ។ សួរថា ព្រោះហេតុអ្វី ការរំពឹងនៃចិត្តនេះ ទើបកើតឡើងដល់ព្រះពុទ្ធ គ្រប់អង្គ ឆ្លើយថា ព្រោះទ្រង់ពិចារណាគោលនៃព្រះធម៌ដែលជាគុណធំ ជា គុណដ៏លើសលុប ជាភារៈធ្ងន់ និងព្រោះជាអ្នកប្រាថ្នាដើម្បីសម្តែងតាមពាក្យ ដែលព្រហ្មទូលអារាធនា ។ ពិតហើយ ព្រះមានព្រះភាគទាំងឡាយ ទ្រង់រមែងជ្រាបថា កាលព្រះអង្គ ត្រិះរិះយ៉ាងនោះ ព្រហ្មនឹងមកអារាធនាសម្តែងធម៌ បន្ទាប់អំពីនោះ សត្វ ទាំងឡាយនឹងកើតការគោរពក្នុងធម៌ ព្រោះថា លោកសន្និវាសគោរពព្រហ្ម ការរំពឹងនេះកើតឡើងដោយហេតុ ២ ប្រការនេះ ដោយប្រការដូច្នេះ ។ បណ្តាបទទាំងនោះ ច្រើនបទថា អធិគតោ ខោ មយាយំ កាត់បទ ជា អធិគតោ ខោ មេ អយំ សេចក្តីថា ធម៌នេះដែលតថាគតសម្រេចហើយ ដូច្នេះ ។ បទថា អាលយរាមាយ សេចក្តីថា សត្វទាំងឡាយរមែងជាប់ជំពាក់ ក្នុងកាមគុណ ៥ យ៉ាង ព្រោះហេតុនោះ ទើបកាមគុណ ៥ នោះ លោក ហៅថា អាល័យ ពួកសត្វរមែងត្រេកអរដោយកាមគុណ ជាទីជាប់ជំពាក់នោះ ហេតុនោះ ទើបឈ្មោះថា ជាអ្នកត្រេកអរដោយអាល័យ ។ ពួកសត្វត្រេកអរ ហើយ ក្នុងកាមគុណជាទីជាប់ជំពាក់ទាំងឡាយ ព្រោះដូច្នោះ ទើបឈ្មោះថា ជាអ្នកត្រេកអរក្នុងអាល័យ ។