អាទិត្តបរិយាយសូត្រ

សម័យនោះឯង សំពត់បង្សុកូលកើតឡើងដល់ព្រះដ៏មាន ព្រះភាគ ។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់រំពឹងដូច្នេះថា តថាគតគួរនឹង លាងសំពត់បង្សុកូលក្នុងទីណាអេះ ។ លំដាប់នោះ សក្កទេវរាជជាធំជាង ពួកទេវតាបានជ្រាបពុទ្ធបរិវិតក្កៈ របស់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ដោយចិត្តរបស់ខ្លួន ហើយ ក៏ជីកស្រះ ( មួយ ) ដោយដៃឯង ហើយក្រាបទូលព្រះដ៏មានព្រះភាគ ដោយពាក្យដូច្នេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន សូមព្រះអង្គលាងសំពត់ បង្សុកូលក្នុងស្រះនេះចុះ ។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ព្រះតម្រិះដូច្នេះ ថា តថាគតគួរបោកគក់សំពត់បង្សុកូលនឹងរបស់អ្វីអេះ ។ លំដាប់នោះ សក្កទេវរាជជាធំជាងពួកទេវតាជ្រាបចេតោបរិវិតក្ក ( ព្រះតម្រិះ ) របស់ ព្រះដ៏មានព្រះភាគដោយចិត្តរបស់ខ្លួន ទើបនាំយកថ្ម ១ ផែនធំមកថ្វាយដោយ ពាក្យថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន សូមព្រះដ៏មានព្រះភាគបោកគក់សំពត់ បង្សុកូលលើថ្មនេះចុះ ។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់រំពឹងថា តថាគត គួរពាក់ព្យួរ ហើយពូតនឹងរបស់អ្វីហ្ន៎ ។ លំដាប់នោះ មានទេវាតាអាស្រ័យ នៅលើដើមថ្ងាន់ ជ្រាបចេតោបរិវិតក្កៈរបស់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ដោយចិត្ត របស់ខ្លួន ទើបបង្អោនមែកថ្ងាន់ឲ្យទាបចុះមកដោយពាក្យថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ ចម្រើន សូមព្រះដ៏មានព្រះភាគពាក់ព្យួរហើយពូតនឹងមែកថ្ងាន់នេះចុះ ។ គ្រា នោះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់រំពឹងទៀតថា តថាគតគួរត្រដាងហាលសំពត់ បង្សុកូលត្រង់កន្លែងណាហ្ន៎ ។ ខណៈនោះ សក្កទេវរាជជាធំជាងពួកទេវតា ទ្រង់ជ្រាបចេតោបរិវិតក្កៈរបស់ព្រះដ៏មានព្រះភាគដោយចិត្តរបស់ខ្លួន ទើបនាំយក ថ្ម ១ ផែនធំមកថ្វាយដោយពាក្យថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន សូមព្រះ ដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ត្រដាងហាលសំពត់បង្សុកូលលើថ្មនេ