បញ្ចាពាធកថា

សម័យនោះ អាពាធទាំងឡាយ ៥ យាង គឺឃ្លង់ ពក ស្រែង រោគរីងរៃ និងឆ្កួតជ្រូក កើតមានច្រើនក្នុងដែនមគធៈ ។ ពួកមនុស្ស ដែលកើតរោគទាំង ៥ យ៉ាង បានចូលទៅរកពេទ្យឈ្មោះជីវកកោមារភត្យ ហើយនិយាយយ៉ាងនេះថា បពិត្រលោកអាចារ្យ សូមលោកមេត្តាថែរក្សាជំងឺ យើងទាំងឡាយផង ។ គ្រូពេទ្យនិយាយប្រាប់ថា ម្នាលអ្នកទាំងឡាយ ខ្ញុំមាន កិច្ចច្រើន មានការរវល់ច្រើនពេក ( សព្វថ្ងៃនេះ ) ខ្ញុំត្រូវថែរក្សាព្រះបាទ ពិម្ពិសារសេនិយជាធំក្នុងដែនមគធៈផង ស្រីស្នំផង ព្រះសង្ឃមានព្រះពុទ្ធជា ប្រធានផង ខ្ញុំមិនអាចនឹងថែរក្សាជំងឺ ( អ្នកទាំងឡាយ ) បានទេ ។ មនុស្ស ទាំងនោះនិយាយអង្វរថា បពិត្រលោកអាចារ្យ សម្បត្តិទាំងអស់ ( របស់ យើងៗ ជូន ) លោក ឯយើងទាំងអស់គ្នាសោតក៏នៅជាខ្ញុំលោកទៀត បពិត្រ លោកអាចារ្យ សូមលោកមេត្តាថែរក្សាជំងឺយើងទាំងឡាយផង ។ គ្រូពេទ្យ និយាយប្រាប់ថា ម្នាលអ្នកទាំងឡាយ ខ្ញុំមានកិច្ចច្រើន មានការរវល់ច្រើន ( សព្វថ្ងៃនេះ ) ខ្ញុំត្រូវថែរក្សាព្រះបាទពិម្ពិសារសេនិយជាធំក្នុងដែន មគធៈ ផង ស្រីស្នំផង ព្រះសង្ឃមានព្រះពុទ្ធជាប្រធានផង ខ្ញុំមិនអាចនឹងថែរក្សាជំងឺ ( អ្នកទាំងឡាយ ) បានទេ ។ គ្រានោះ ពួកមនុស្សអម្បាលនោះ មាន សេចក្តីត្រិះរិះយ៉ាងនេះថា ពួកសមណៈជាសក្យបុត្រនេះឯង មានសេចក្តីសុខ ជាប្រក្រតី មានសេចក្តីសុខប្រព្រឹត្តទៅស្មើ ឆាន់តែភោជនល្អ សិងតែលើ ដំណេកដែលខ្យល់ចូលមិនបាន បើដូច្នោះគួរតែយើងទាំងអស់បួសក្នុងពួកស មណៈជាសក្យបុត្រចុះ ភិក្ខុទាំងឡាយនឹងបានបម្រើផង ពេទ្យឈ្មោះជីវក