អដ្ឋកថា ថេយ្យសំវាសកកថា

បទថា បុរាណកុលបុត្តោ បានដល់ កូនរបស់ត្រកូល ចាស់ គឺដល់នូវការថោកថយដោយលំដាប់ ។ បទថា ខីណកោលញ្ញោ មានអត្ថវិគ្គហៈថា ញាតិទាំងឡាយស្គាល់គ្នា ក្នុងត្រកូលខាងមាតា និងខាងបិតារបស់បុគ្គលនោះអស់ហើយ សាបសូន្យ ហើយ គឺស្លាប់ហើយ ហេតុនោះ បុគ្គលនោះឈ្មោះថា ខីណកោលញ្ញោ គឺ អ្នកមានញាតិដែលស្គាល់គ្នាក្នុងត្រកូលអស់ទៅហើយ ។ បទថា អនធិគតំ បានដល់ មិនទាន់ដល់ ។ ពីរបទថា ផាតឹ កាតុំ សេចក្តីថា បានដល់ ដើម្បីឲ្យចម្រើន ។ សព្ទ ថា ឥង្ឃ ជាឧយ្យោជនត្ថនិបាត ។ បទថា អនុយុញ្ជិយមានោ សេចក្តីថា កុលបុត្រនោះ ដែលព្រះឧបាលី នាំទៅក្នុងចំណែកម្ខាង ហើយសួរដល់ការកោរសក់ និងពុកមាត់ពុកចង្កា ការទទួល សំពត់កាសាយៈ ការដល់សរណៈ ការកាន់យកនូវឧបជ្ឈាយ៍ កម្មវាចា និងធម៌ជាទីអាស្រ័យ ។ ពីរបទថា ឯតមត្តំ អារោចេសិ សេចក្តីថា ប្រាប់ការដែលខ្លួនបួសខ្លួន ឯងនោះ ចាប់តាំងអំពីដើម ។ ក្នុងបទថា ថេយ្យសំវាសកោ ភិក្ខវេ នេះ មានវិនិច្ឆ័យថា បុគ្គល ដែលជាថេយ្យសំវាសកមាន ៣ ប្រភេទ គឺបុគ្គលលួចភេទ ១ បុគ្គលលួច សំវាស ១ បុគ្គលលួចទាំងពីរយ៉ាង ១ ។ ក្នុងបុគ្គលទាំង ៣ ប្រភេទនោះ បុគ្គលណាបួសឯងហើយ ទៅវត្តជាលំនៅ មិនរាប់វស្សានៃភិក្ខុ មិនត្រេកអរក្នុងការថ្វាយបង្គំតាមលំដាប់ចាស់ វស្សា មិនហាមដោយអាសនៈ មិនចូលក្នុងសង្ឃកម្ម មានឧបោសថ និង បវារណាជាដើម បុគ្គលនេះឈ្មោះថា បុគ្គលលួចភេទ ព្រោះលួចត្រឹមភេទ បុណ្ណោះ ។ ឯបុគ្គលណា ជាសាមណេរដែលបួសអំពីភិក្ខុទាំងឡាយហើយ ទៅទី ដទៃ ពោលកុហក រាប់វស្សានៃភិក្ខុថា ខ្ញុំ ១០ វស្សាក្តី ឬថា ខ្ញុំ ២០ វស្សា ក្តី ត្រេកអរក្នុងការថ្វាយបង្គំតាមលំដាប់វស្សា ហាមដោយអាសនៈ ចូលក្នុង សង្ឃកម្ម មានឧបោសថ និងបវារណាជាដើម ។ ប