បរិស្សយៈ២យ៉ាង

ឯកុប្បាទៈ ជាឯកនិរោធៈ ជាឯកវត្ថុកៈ ជាឯការម្មណៈ ដោយធម៌ពួកខ្លះ មាន មិនមែនឬ ឆ្លើយថា ធម៌ ដែលប្រកបព្រមដោយប្រការទាំងឡាយនេះ មាន ឯកុប្បាទ ជាដើមឈ្មោះថា សម្បយុត្ត គឺប្រកបព្រមហើយដោយប្រការ ដូច្នេះ ។ បទថា ឯកុប្បាទោ បានដល់ កើតឡើងជាមួយគ្នា អធិប្បាយថា មិន ប្រាសចាកគ្នា ។ បទថា ឯកនិរោធោ បានដល់ រលត់ព្រមគ្នា ។ បទថា ឯកវត្ថុកោ បាន ដល់ មានវត្ថុ គឺទីអាស្រ័យតែមួយ ដោយអំណាចនៃហទយវត្ថុ ។ បទថា ឯការម្មណោ បានដល់ មានអារម្មណ៍ជាមួយគ្នាដោយអំណាច នៃរូបារម្មណ៍ជាដើម ។ ក្នុងទីនេះ សហគត សព្ទ ប្រាកដក្នុងអត្ថ ៥ ប្រការគឺ ក្នុងអត្ថដើមនោះ ក្នុងអត្ថថា លាយឡំហើយ ក្នុងអត្ថថា អារម្មណ៍ ក្នុងអត្ថថា អាស្រ័យ ក្នុង អត្ថថា ច្រឡូកច្រឡំ ។ សព្ទថា សហគត ក្នុងអត្ថដើមនោះ គប្បីជ្រាបក្នុងពាក្យនេះ ដែលជា ពុទ្ធវចនៈថា យាយំ តណ្ហា បៀនព្ភវិកា នន្ទិរាគសហគតា អរិយសច្ច គឺតណ្ហានេះឯង ជាធម្មជាតិនាំសត្វឲ្យកើតទៀត ប្រកបដោយសេចក្តីរីករាយ នឹងសេចក្តីត្រេកត្រអាល ដូច្នេះ អធិប្បាយថា ជាការត្រេកត្រអាល ភ្លើតភ្លើន ។ មកក្នុងអត្ថថា លាយឡំហើយ គប្បីជ្រាបក្នុងពាក្យនេះថា យា ភិក្ខវេ វីមំសា កោសជ្ជសហគតា កោសជ្ជសម្បយុត្តា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ វីមំសា