វិវេក៣យ៉ាង

សេសត្ថៈ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា ចក្ខុវិញ្ញាណកើត ព្រោះអាស្រ័យចក្ខុ និងរូបដូច្នេះ សត្វទាំងឡាយគ្រប់ប្រាណ តែងតក់ស្លុតនឹងអាជា សត្វទាំងឡាយ តែងខ្លាចចំពោះសេចក្តីស្លាប់គ្រប់ៗរូប ដូច្នេះ ។ អត្ថដែលផ្ទុយ ឈ្មោះថា និរវសេសត្ថៈ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា ម្នាល ភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតក្តី អ្នកទាំងឡាយក្តី ដែលអន្ទោលទៅ ត្រាច់រង្គាត់ទៅ ( ក្នុងសង្សារវដ្ត ) ដូច្នេះ និងដូចពុទ្ធដីកាមួយកន្លែងទៀតថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នរណាដឹង នរណាជឿក្នុងសង្ខារនោះថា ផែនដីនេះក្តី ស្តេចភ្នំឈ្មោះ សិនេរុក្តី គង់នឹងឆេះរលាយ គង់នឹងវិនាស មិនមានប្រាកដយ៉ាងនេះ វៀរលែង តែអរិយសាវ័កទាំងឡាយ អ្នកមានបទ គឺធម៌ឃើញហើយ ដូច្នេះ ។ អត្ថដែលគប្បីជ្រាបដោយអំណាចនៃសព្ទនោះឯង ឈ្មោះថា នីតត្ថៈ ដូច ក្នុងប្រយោគជាដើមថា រូប សំឡេង ក្លិន រស ផ្សព្វ ដែលជាទីត្រេកអររបស់ ចិត្ត ដូច្នេះ ។ អត្ថដែលគប្បីជ្រាបតាមសន្មត ឈ្មោះថា នេយ្យត្ថៈ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើម ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បុគ្គលដែលឧបមាដោយមេឃនេះមាន ៤ ពួករ មែងមាននៅក្នុងលោកដូច្នោះដែរ ដូច្នេះ ។ បុគ្គលដឹងច្បាស់នូវបាឋៈផង នូវ អត្ថផង តាំងនៅយ៉ាងនេះ រមែងមិនរសេមរសាម អំពីពួកដែលពោលផ្ទុយ ទាំងឡាយ ដោយការសិក្សាក្នុងសំណាក់របស់គ្រូអស់កាលយូរ ។ បុគ្គលអាចពោលរហូតដល់ព្រមដោយអាគមនិងអធិគម ដោយមិនឃ្លៀង ឃ្លាតដោយប្រការដូច្នេះ អាចយល់ដោយហេតុនិងឧទាហរណ៍ជាដើម ដោយ ន័យសង្ខេបនិងពិស្តារ ។ កាលដឹងច្បាស់យ៉ាងនេះហើយ រមែងជាអ្នកស្អាត ព្រោះវៀរចាកមន្ទិល គឺការទ្រុស្តសីលនិងទិដ្ឋិអាក្រក់ ដោយភាពជាអ្នកអាច ជម្រះខ្លួននិងអ្នកដទៃឲ្យបរិសុទ្ធបាន ដ្បិតថា បុគ្គលទ្រុស្តសីល រមែងបេតោ បៀនខ្លួន ជាអ