សន្តិបទ

ក្នុងចក្ខុនិងរូបនោះ ឈ្មោះថា មិនអាស្រ័យកាលខាងដើមយ៉ាងនេះខ្លះ ។ វិញ្ញាណមិនជាប់ចំពាក់ដោយឆន្ទរាគ ក្នុងអារម្មណ៍ទាំងនោះថា សោតៈរបស់អញ មានយ៉ាងនេះ សំឡេងទាំងឡាយមានយ៉ាងនេះ ក្នុងអតីតកាលថា ឃានៈរបស់ អញមានយ៉ាងនេះ ក្លិនទាំងឡាយមានយ៉ាងនេះ ក្នុងអតីតកាលថា ជិវ្ហារបស់ អញមានយ៉ាងនេះ រសទាំងឡាយមានយ៉ាងនេះ ក្នុងអតីតកាលថា កាយ របស់អញមានយ៉ាងនេះ ផោដ្ឋព្វៈមានយ៉ាងនេះ ក្នុងអតីតកាលថា ចិត្តរបស់ អញមានយ៉ាងនេះ ធម្មារម្មណ៍មានយ៉ាងនេះ ក្នុងអតីតកាលបុគ្គលមិនត្រេកអរ នឹងអារម្មណ៍ទាំងនោះព្រោះវិញ្ញាណមិនជាប់ចំពាក់ដោយឆន្ទរាគ អ្នកដែលមិន ត្រេកអរនឹងអារម្មណ៍ទាំងនោះ ឈ្មោះថា មិនអាស្រ័យកាលខាងដើមយ៉ាង នេះខ្លះ ។ មួយទៀតការសើច ការចរចា ការនិយាយ ការលេងជាមួយនឹង មាតុគ្រាម ក្នុងកាលពីដើមណា បុគ្គលមិនត្រេកអរនឹងការសើចជាដើមនោះ មិនប្រាថ្នានឹងការសើចជាដើមនោះ មិនដល់នូវសេចក្តីត្រេកអរនឹងការសើច ជាដើមនោះ ឈ្មោះថា មិនអាស្រ័យកាលខាងដើមយ៉ាងនេះខ្លះ ។ ពាក្យថា ជាអ្នកដែលគេមិនគួររាប់ក្នុងកាលជាកណ្តាល អធិប្បាយថា បច្ចុប្បន្នកាល លោកហៅថា កាលជាកណ្តាល ។ បុគ្គលប្រារព្ធ បច្ចុប្បន្នកាលហើយលះបង់តណ្ហា រលាស់ចោលទិដ្ឋិ ព្រោះលះបង់តណ្ហា ព្រោះរលាស់ចោលទិដ្ឋិ ទើបគេមិនគួររាប់ថាជាអ្នកត្រេកអរ មិនគួររាប់ថាជា អ្នកប្រទូស្ត មិនគួររាប់ថាជាអ្នកវង្វេង មិនគួររាប់ថាជាអ្នកជាប់ចំពាក់ មិនគួរ រាប់ថាជាអ្នកស្ទាបអង្អែល មិនគួររាប់ថាជាអ្នកដល់នូវសេចក្តីរាយមាយ មិន