សំវេគធម៌

ដូច្នេះ តែភិក្ខុនេះមិនមែនឆាន់ដើម្បីចម្រើនសាច់ក្នុងកាយយ៉ាងនេះឡើយ ។ បទថា យាវទេវ ជាការសម្តែងកំណត់ព្រំដែន នៃប្រយោជន៍ការឆាន់អាហារ ។ បទថា ឥមស្ស កាយស្ស ឋិតិយា បានដល់ ឆាន់ដើម្បីតាំងនៅនៃករជកាយ ដែលមានមហាភូតរូប ៤ នេះ អធិប្បាយថា នេះជាប្រយោជន៍ក្នុងការឆាន់នៃ ភិក្ខុនោះ ។ បទថា យាបនាយ បានដល់ ឆាន់ដើម្បីឲ្យជីវិត្រិន្ទិយប្រព្រឹត្តទៅ ។ បទថា វិហឹសុបរតិយា បានដល់ សេចក្តីឃ្លានកើតឡើងព្រោះហេតុដែលមិន បរិភោគឈ្មោះថា សេចក្តីលំបាក ឆាន់ដើម្បីរម្ងាប់ គឺស្ងប់សេចក្តីលំបាកនោះ ។ បទថា ព្រហ្មចរិយានុគ្គហាយ បានដល់ សិក្ខា ៣ ពាក្យប្រៀនប្រដៅទាំងអស់ ឈ្មោះថា ព្រហ្មចរិយៈ ឆាន់ដើម្បីអនុគ្រោះដល់ព្រហ្មចរិយៈនោះ ។ បទថា ឥតិ ជានិទស្សនៈរបស់ឧបាយ អធិប្បាយថា ដោយឧបាយនេះ ។ បទថា បុរាណញ្ច វេទនំ បដិហង្ខាមិ បានដល់ វេទនាដែលកើតព្រោះមិន ទាន់បានបរិភោគឈ្មោះថា វេទនាចាស់ ឆាន់ដោយតាំងចិត្តថា អញនឹងកម្ចាត់ វេទនាចាស់នោះចេញដូច្នេះ ។ បទថា នវញ្ច វេទនំ ន ឧប្បាទេស្សាមិ បាន ដល់ វេទនាដែលកើតឡើងព្រោះហេតុឆាន់ច្រើនពេកឈ្មោះថា វេទនាថ្មី ឆាន់ ដោយតាំងចិត្តថា អញនឹងមិនញ៉ាំងវេទនាថ្មីនោះឲ្យកើតឡើងដូច្នេះ ។ ម្យ៉ាងទៀត វេទនាដែលកើតឡើង ព្រោះវត្ថុដែលបរិភោគជាបច្ច័យឈ្មោះថា វេទនាថ្មី ឆាន់ដើម្បីការមិនកើតឡើងនៃវេទនាថ្មីដែលមិនទាន់កើតឡើង ។ បទថា យាត្រា ច មេ ភវិស្សតិ បានដល់ ជីវិតរបស់អញនឹងប្រព្រឹត្តតទៅបាន ។ ក្នុងបទថា អនវជ្ជតា ច មានវិនិច្ឆ័យថា វត្ថុមានទោសនិងវត្ថុមិនមានទោសមាន ។