វត្ថុគាថា

ពាវរីព្រាហ្មណ៍អ្នកដល់ត្រើយនៃមន្ត ប្រាថ្នាសេចក្តីមិនមាន កង្វល់ ចេញចាកបុរីជាទីរីករាយនៃពួកអ្នកដែនកោសល ទៅកាន់ទក្ខិណាបថ ជនបទ ។ គាត់អាស្រ័យនៅទៀបច្រាំងស្ទឹងគោធាវរី ក្នុងទីព្រំដែនអស្សកៈ និងមុឡកៈ ( ចិញ្ចឹមជីវិត ) ដោយការស្វែងរកមើម និងផលាផល ។ ស្រុកអាស្រ័យជិតស្ទឹងគោធាវរីនោះ ជាស្រុកសម្បូណ៌ ព្រាហ្មណ៍ក៏បានបរិច្ចាគមហាយញ្ញ ដោយសួយដែលកើតអំពីស្រុកនោះ ។ លុះពាវរីព្រាហ្មណ៍ បរិច្ចាគមហាយញ្ញរួចហើយ ក៏ចូលមកកាន់ អាស្រមវិញ កាលគាត់ត្រឡប់ចូលមកហើយ ព្រាហ្មណ៍ដទៃ បានមកដល់ ដែរ ។ ព្រាហ្មណ៍នោះ មានជើងងឡើង សស្លក់សស្លើត មានធ្មេញ ពណ៌ភក់ ក្បាលប្រឡាក់ធូលី ចូលមករកពាវរីព្រាហ្មណ៍នោះ ហើយសូម ទ្រព្យចំនួន ៥០០ ។ ពាវរីព្រាហ្មណ៍ លុះឃើញព្រាហ្មណ៍យាចកនោះហើយ ក៏អញ្ជើញ ដោយអាសនៈ ហើយសាកសួរសេចក្តីសប្បាយស្រួល ទើបពោលនូវពាក្យ នេះថា ទេយ្យធម៌ណា ដែលខ្ញុំគប្បីឲ្យ ទេយ្យធម៌ទាំងអស់នោះ ខ្ញុំ បរិច្ចាគអស់រលីងហើយ ម្នាលព្រាហ្មណ៍ ចូរអ្នកអនុញ្ញាតដល់ខ្ញុំផងចុះ ខ្ញុំ មិនមានទ្រព្យ ៥០០ ទេ ។ ( ព្រាហ្មណ៍យាចកពោលថា ) អ្នកដ៏ចម្រើន កាលបើខ្ញុំសូម ប្រសិនបើអ្នកដ៏ចម្រើនមិនឲ្យ សូមឲ្យក្បាលអ្នកបែកជា ៧ ភាគ ក្នុងថ្ងៃជា គម្រប់ ៧ ។ ព្រាហ្មណ៍អ្នកកុហកនោះ បានក្លែងក្លាយ ពោលពាក្យគួរខ្លាច ពាវរីព្រាហ្មណ៍ បានឮពាក្យនៃព្រាហ្មណ៍នោះហើយ ក៏កើតទុក្ខ ។ គាត់អត់អាហារ ដោតដោយសរ គឺសោកក្រៀមក្រំ មួយ ទៀត កាលព្រាហ្មណ៍មានចិត្តយ៉ាងនេះហើយ ចិត្តក៏មិនរីករាយ ក្នុងការលះបង់ ។