អដ្ឋកថាបុណ្ណកមាណវកប្បបញ្ញានិទ្ទេស

បុណ្ណកមាណវកប្បបញ្ញានិទ្ទេស គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងបុណ្ណកសុត្តនិទ្ទេសទី ៣ ដូចតទៅ បទថា អនេជំ នេះ បុណ្ណកមាណពក្រាបទូលហើយ ព្រោះព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ហាមមោឃរាជ ត្រាស់ហើយ ដោយន័យមុន នោះឯង ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា មូលទស្សាវឹ បានដល់ ជាអ្នកឃើញឫសគល់ របស់អកុសល ។ បទថា ឥសយោ បានដល់ ជដិលទាំងឡាយ មានឈ្មោះ ថា ឥសី ។ បទថា យញ្ញំ បានដល់ ទេយ្យធម៌ ។ បទថា អកប្បឹសុ បាន ដល់ ស្វែងរក ។ បទទាំងអស់ មានពាក្យថា ហេតុទស្សាវី ជាដើម ជា វេវចនៈនៃការណៈនោះឯង ព្រោះការណៈ រមែងទៅ រមែងប្រព្រឹត្តទៅដើម្បី ផលរបស់ខ្លួន ដូច្នោះ ទើបហៅថា ហេតុ ។ ព្រោះការណៈ រមែងប្រគល់ឲ្យ នូវផលនោះ ដូចតាំងចិត្តថា អញ្ជើញពួកអ្នកទទួលផលនោះចុះ ដូច្នោះ ទើបហៅថា និទាន ។ បទ មានបទថា សម្ភវទស្សាវី ជាដើម មានន័យ ដូចសម្តែងហើយខាងដើមនោះឯង ។ ព្រោះការណៈនោះ អាស្រ័យផលនោះ រមែងប្រព្រឹត្តទៅ ទើបផលនោះកើត គឺកើតឡើងអំពីហេតុនោះ ដូច្នោះទើប ហៅថា បច្ច័យ និងសមុទ័យ ។ វេមានិកប្រេតដែលមានសក្តិតូច មានឧត្តរមាតាយក្ខិនីជាដើម ដែល ផុតចាកអបាយ ៤ និងមនុស្សកំព្រាដែលអត់អាហារ និងរកគ្រឿងស្លៀក ដណ្តប់បានលំបាក ត្រូវទុក្ខបៀតបៀន គប្បីជ្រាបថា ឬក៏ពួកសុគតិណានីមួយ សូម្បីដទៃ ( ប្រាកដ ) ស្តេចយម នាគ គ្រុឌ ប្រេត ដែលមានឫទ្ធិច្រើន គប្បីជ្រាបថា ឬក៏ពួកទុគ្គតិឯណានីមួយ សូម្បីដទៃ ( ប្រាកដ ) ។ បទថា អត្តភាវាភិនិព្វត្តិយា បានដល់ ដើម្បីបានអត្តភាពដោយអំណាចបដិសន្ធិក្នុង ៣ ឋានៈ ។ បទថា ជានាតិ បានដល់ ទ្រង់ដឹងដោយសព្វញ្ញុតញ្ញាណ ។