អដ្ឋកថាធោតកមាណវកប្បបញ្ញានិទ្ទេស

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងធោតកសូត្រទី ៥ ដូចតទៅ បទថា វាចាភិកង្ខាមិ កាត់បទជា វាចំ អភិកង្ខាមិ ។ បទថា សិក្ខេ និព្វានមត្តនោ សេចក្តីថា គប្បីសិក្សាអធិសីលជាដើម ដើម្បី រម្លត់រាគៈជាដើមរបស់ខ្លួន ។ ក្នុងនិទ្ទេស មិនមានបទដែលមិនធ្លាប់ពោល ។ បទថា ឥតោ បានដល់ អំពីមាត់របស់តថាគត ។ គប្បីជ្រាបសេចក្តីក្នុងនិទ្ទេសតទៅថា បទថា អាតប្បំ សេចក្តីថា សេចក្តីព្យាយាមដុតកិលេស ។ បទថា ឧស្សាហំ បានដល់ ការ មិនរួញរា ។ បទថា ឧស្សោឡឹ បានដល់ ធ្វើសេចក្តីព្យាយាមមាំ ។ បទថា ថាមំ បានដល់ មិនធូរថយ ។ បទថា ធិតឹ បានដល់ ទ្រទ្រង់ ។ បទថា វីរិយំ ករោហិ បានដល់ ធ្វើការឈានទៅខាងមុខ ។ បទថា ឆន្ទំ ជនេហិ បានដល់ ឲ្យកើតនូវការពេញចិត្ត ។ កាលព្រះមានព្រះភាគត្រាស់យ៉ាងនេះហើយ ធោតកព្រាហ្មណ៍ពេញចិត្ត សរសើរព្រះមានព្រះភាគ កាលទូលអារាធនាដើម្បីដោះ អំពីសេចក្តីសង្ស័យ ទើបទូលថា បស្សាមហំ ដូច្នេះជាដើម ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា បស្សាមហំ ទេវមនុស្សលោកេ សេចក្តីថា ខ្ញុំព្រះអង្គ ឃើញព្រះអង្គដែលជាពេទ្យ ត្រាច់ទៅក្នុងមនុស្សលោក ។ បទថា តន្តំ នមស្សាមិ សេចក្តីថា ខ្ញុំព្រះអង្គសូមនមស្ការព្រះអង្គនោះ ។ បទថា បមុញ្ច សេចក្តីថា សូមព្រះអង្គទ្រង់ដោះ ។ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងនិទ្ទេសតទៅថា បទថា បច្ចេកសម្ពុទ្ធា មានវិគ្គហៈថា ឈ្មោះថា បច្ចេកសម្ពុទ្ធា ព្រោះជាអ្នកត្រាស់ដឹងអរិយសច្ច ដោយខ្លួនឯង ដល់នូវការចាក់ធ្លុះនូវអារម្មណ៍នោះៗ ចំពោះខ្លួន ។ បទថា សីហសីហោ សេចក្តីថា ព្រះមានព្រះភាគដូចសីហៈ ក្រៃលែងជាងសីហៈ ព្រោះទ្រង់មិនតក់ស្លុត ។