អដ្ឋកថាបារាយនានុគីតិគាថានិទ្ទេស

បទថា បរាយនមនុភាយិស្សំ នេះ គប្បីជ្រាបសម្ពន្ធ ដូចតទៅ នេះ កាលព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សម្តែងបារាយនសូត្រហើយ ជដិល ១៦០០០ នាក់ បានសម្រេចអរហត្ត ទេវតា និងមនុស្ស ១៤ កោដិដ៏សេស បានសម្រេចធម៌ សមដូចបុរាណាចារ្យពោលថា កាលនោះ ព្រះពុទ្ធទ្រង់ញ៉ាំងទេវតា និងមនុស្ស ១៤ កោដិ ឲ្យ សម្រេចអមតធម៌ ក្នុងបារាយនសមាគម ត្រង់បាសាណកចេតិយ គួរជាទីត្រេកអរ ។ កាលចប់ព្រះធម្មទេសនា ពួកមនុស្សមកអំពីទីនោះៗ បានប្រាកដក្នុង គាម និងនិគមជាដើមរៀងៗ ខ្លួននោះឯង ដោយអានុភាពនៃព្រះមានព្រះភាគ ។ សូម្បីព្រះមានព្រះភាគ កាលភិក្ខុច្រើនពាន់ មានភិក្ខុ ១៦០០០ រូប ជាបរិវារ ជាដើមចោមរោមហើយ ក៏បានយាងទៅកាន់នគរសាវត្ថី ។ ក្នុងទីនោះ ព្រះ បិង្គិយៈថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ ហើយក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ ចម្រើន ខ្ញុំព្រះអង្គនឹងទៅប្រាប់ពាវរីព្រាហ្មណ៍ ដល់ការកើតឡើងនៃព្រះពុទ្ធ ព្រោះខ្ញុំព្រះអង្គបានប្តេជ្ញាដល់ពាវរីព្រាហ្មណ៍នោះ ។ លំដាប់នោះ បិង្គិយៈបាន ទទួលអនុញ្ញាតអំពីព្រះមានព្រះភាគ ហើយបានទៅដល់ឆ្នេរស្ទឹងគោធាវរី ដោយ យានពាហនៈហើយ ទើបដើរទៅដោយជើង តម្រង់ទៅកាន់អាស្រម ។ ពាវរី អង្គុយសម្លឹងមើលផ្លូវ ឃើញបិង្គិយៈ ប្រាសចាកអម្រែក និងជដា និមន្តមក ដោយភេទជាភិក្ខុ ក៏សន្និដ្ឋានថា ព្រះពុទ្ធទ្រង់កើតហើយក្នុងលោក ទើបសួរ ព្រះបិង្គិយៈដែលមកដល់ហើយថា បិង្គិយៈ ព្រះពុទ្ធទ្រង់កើតឡើងហើយក្នុង លោកឬ ។ ព្រះបិង្គិយៈ ឆ្លើយថា ត្រូវហើយ ព្រាហ្មណ៍ ព្រះពុទ្ធទ្រង់កើតឡើង ហើយ ទ្រង់គង់សម្តែងធម៌ដល់ពួកអាត្មាត្រង់បាសាណកចេតិយ អាត្មា នឹងសម្តែងធម៌នោះដល់លោក ។ លំដាប់នោះ ពាវរីព្រាហ្មណ៍មួយអន្លើ ដោយបរិស័ទ បូជាព្រះបិង្គិយៈដោយសក្ការៈដ៏ធំ