អដ្ឋកថា គាថាទី ៤

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងគាថាទី ៤ ដូចតទៅនេះ បទថា វំសោ បានដល់ ដើមឫស្សី ។ បទថា វិសាលោ បានដល់ ធំទូលាយ ។ វ អក្ខរៈ ជាអវធារណៈ ។ ម្យ៉ាងទៀត វ អក្ខរៈនេះ ក៏គឺ ឯវ នោះឯង ។ ក្នុងពាក្យនេះ ឯ អក្ខរៈ បាត់ទៅដោយអំណាចសន្ធិ គប្បីភ្ជាប់ វ អក្ខរៈនោះជាមួយពាក្យក្រោយ ( របស់បទថា វិសាលោ ) ។ ខ្ញុំនឹងប្រើ វ អក្ខរៈនោះតាមន័យក្រោយ ។ បទថា យថា ជាពាក្យប្រើក្នុង ការប្រៀបធៀប ។ បទថា វិសត្តោ បានដល់ ជាប់ចំពាក់ រឹតរុំ ចាក់ស្រែះ ។ បទថា បុត្តេសុ ទារេសុ ច បានដល់ ក្នុងបុត្រ ធីតា និងភរិយា ។ បទថា យា អបេក្ខា បានដល់ តណ្ហាណា សេចក្តីស្នេហាណា ។ បទថា វំសកឡីរោវ អសជ្ជមានោ សេចក្តីថា ព្រះបច្ចេកសម្ពុទ្ធមិនជាប់ចំពាក់ ដូច ទំពាំងឫស្សី លោកអធិប្បាយដូចម្តេច លោកអធិប្បាយថា គុម្ពបឫស្សីធំ ជាប់ចំពាក់គ្នា យ៉ាងណា តណ្ហាក្នុងបុត្រ និងភរិយាទាំងឡាយ ក៏ចាក់ស្រែះ គ្នាយ៉ាងនោះឯង ព្រោះរួបរឹតវត្ថុទាំងនោះឯង តាំងនៅ អាត្មានោះ ឃើញ ទោសនៃការជាប់ជំពាក់យ៉ាងនេះថា បុគ្គលដែលមានការជាប់ជំពាក់ ដោយ ការជាប់ជំពាក់នោះ រមែងជាអ្នកជាប់ស្អិត ដូចគុម្ពបឫស្សីធំចាក់ស្រែះគ្នាដូច្នោះ ហើយកាត់នូវការជាប់ជំពាក់នោះចោល ដោយមគ្គញ្ញាណ មិនជាប់ក្នុងរូបជាដើម ក្នុងទិដ្ឋិជាដើម ក្នុងលាភជាដើម ក្នុងកាមភពជាដើម ដោយអំណាចនៃ តណ្ហា មានះ និងទិដ្ឋិ ដូចទំពាំងមិនជាប់ដូច្នោះ ទើបសម្រេចបច្ចេកសម្ពោធិញ្ញាណ ។ បទដ៏សេស គប្បីជ្រាបដោយន័យដែលមានក្នុងកាលមុននោះឯង ក្នុងនិទ្ទេសនៃគាថានេះ មិនមានអ្វីក្រៅអំពីនេះឡើយ ។