អដ្ឋកថា គាថាទី ១

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងគាថាទី ១ នៃចតុត្ថវគ្គ ដូចតទៅ បទថា រសេសុ បានដល់ ក្នុងរបស់គួរលិទ្ធភ្លក្ស មានរសជូរ ផ្អែម ល្វីង ហឹរ ប្រៃ ចត់ ប្រហាតជាដើម ។ បទថា គេធំ អករំ បានដល់ មិនធ្វើនូវការជាប់ចិត្ត គឺការពេញចិត្ត មានពាក្យអធិប្បាយថា មិនឲ្យតណ្ហា កើតឡើង ។ បទថា អលោលោ បានដល់ មិនវឹកវរក្នុងរសវិសេសយ៉ាង នេះថា អញនឹងលិទ្ធភ្លក្សរសនេះ អញនឹងលិទ្ធភ្លក្សរសនេះ ដូច្នេះ ។ បទថា អនញ្ញបេសី បានដល់ មិនមានសទ្ធិវិហារិកដែលត្រូវចិញ្ចឹម ជាដើម ។ មានពាក្យអធិប្បាយថា ត្រេកអរត្រឹមតែការទ្រទ្រង់នូវកាយបាន ។ ម្យ៉ាងទៀត លោកសម្តែងថា ក្នុងកាលមុន អាត្មាឡេះឡោះ ជាប់ក្នុងរស ទាំងឡាយ ក្នុងឧទ្យាន ទើបចិញ្ចឹមអ្នកដទៃ យ៉ាងណា បុគ្គលមិនដូច្នោះ លះ តណ្ហាដែលជាហេតុឲ្យឡេះឡោះ ធ្វើការជាប់ក្នុងរសទាំងឡាយបាន ជាអ្នក មិនចិញ្ចឹមអ្នកដទៃ ព្រោះមិនឲ្យកើតអត្តភាពដទៃ ដែលមានតណ្ហាជាមូល តទៅ ។ ម្យ៉ាងទៀត កិលេសទាំងឡាយ ហៅថា អ្នកដទៃ ព្រោះអត្ថថា កាច់បំបាក់នូវប្រយោជន៍ ក្នុងសេចក្តីនេះ មានអធិប្បាយថា ព្រះបច្ចេកពុទ្ធ ឈ្មោះថា មិនចិញ្ចឹមអ្នកដទៃ ព្រោះមិនចិញ្ចឹមកិលេសទាំងនោះ ។ បទថា សបទានចារី បានដល់ មិនត្រាច់វិលវល់ គឺត្រាច់ទៅតាមលំដាប់ អធិប្បាយ ថា មិនវៀរលំដាប់ផ្ទះ ចូលទៅកាន់ត្រកូល ទាំងស្តុកស្តម្ភ និងក្រីក្រ ដើម្បី បិណ្ឌបាតតាមលំដាប់ ។ បទថា កុលេ កុលេ អប្បដិពទ្ធចិត្តោ សេចក្តីថា មានចិត្តមិនជាប់ជំពាក់ ដោយអំណាចកិលេស ក្នុងត្រកូលណាមួយ បណ្តា ត្រកូលក្សត្រជាដើម ជាបុគ្គលដូចព្រះចន្ទ ថ្មីជានិច្ច បទដ៏សេស មានន័យ ដូចពោលហើយនោះឯង ។