អដ្ឋកថាឧទយព្វយញ្ញាណនិទ្ទេស

ព្រះសារីបុត្តមិនពោលដល់ជាតិ ជរា និង មរណៈព្រោះជាតិ ជរា និងមរណៈ មិនមានការកើត និងការវិនាសហើយ លោក ធ្វើបេយ្យាលថា ជាតំ ចក្ខុំ ។ បេ ។ ជាតោ ភវោ ដូច្នេះ ព្រោះការកើតឡើង និងការវិនាសដែលបុគ្គលមានជាតិ ជរា និងមរណៈនោះឯង គួរកំណត់កាន់ យក ។ ព្រះយោគាវចរនោះ កាលពិចារណាឃើញការកើត និងការវិនាសនៃ ខន្ធ ៥ យ៉ាងនេះ រមែងដឹងយ៉ាងនេះ គឺឃើញថា ការរួមជាគំនរក្តី ការសន្សំ សុត្តន្តបិដក ខុទ្ទកនិកាយ បដិសម្ភិទាមគ្គ ៦៧៤ ក្តី នៃខន្ធទាំងនេះដែលមិនទាន់កើត មុនអំពីការកើតឡើងមិនមាន ឈ្មោះថា ការមកនៃខន្ធទាំងឡាយដែលកំពុងកើតឡើងដោយរួមជាគំនរ ឬដោយការសន្សំ រមែងមិនមាន ឈ្មោះថា ការទៅកាន់ទិសតូចធំនៃខន្ធដែលកំពុងរលត់ រមែង មិនមាន ឈ្មោះថា ការតាំងចុះនៃខន្ធដែលរលត់ទៅហើយ ដោយរួមជាគំនរ ដោយសន្សំ ដោយរក្សាក្នុងទីមួយកន្លែង រមែងមិនមាន ដូចកាលដេញ ពិណ សំឡេងពិណក៏កើត មិនមែនមានការសន្សំអំពីមុន សំឡេងកាល កើតក៏មិនមានការសន្សំ ការទៅកាន់ទិសតូចធំរបស់សំឡេងពិណដែលកំពុង រលត់ទៅក៏មិនមាន សំឡេងពិណដែលរលត់ហើយ រមែងមិនមានការសន្សំ ក្នុងទីណាមួយ ដែលពិតសំឡេងពិណអាស្រ័យពិណ ស្នូកពិណ និងសេចក្តី ព្យាយាមដ៏សមគួររបស់មនុស្ស មិនមានហើយគង់មានបាន កាលមានហើយ គង់វិនាសបានយ៉ាងណា ធម៌មានរូប និងមិនមានរូបទាំងអស់ក៏យ៉ាងនោះ មិនមានហើយ គង់មានបាន កាលមានហើយ គង់វិនាសបាន ។ ព្រះសារីបុត្ត កាលសម្តែងការឃើញការកើត និងការវិនាស ដោយសង្ខេប យ៉ាងនេះហើយ ឥឡូវនេះ ដើម្បីសម្តែងដោយពិស្តារ ទើបសួរដល់ចំនួនដោយ រួមជាគំនរដោយបទថា បញ្ចន្នំ ខន្ធានំ ឧទយំ បស្សន្តោ កតិ លក្ខណានិ បស្សតិ បុគ្គលកាលឃើញនូវការចម្រើនឡើងនៃបញ្ចក្ខន្ធ តើឃើញលក្ខណៈ ប៉ុន្មានជាដើម ហ