ពុទ្ធញ្ញាណ១៤

បទថា សហជាតា បានដល់ កើតព្រមគ្នាជាមួយអនញ្ញតញ្ញស្សាមីតិន្ទ្រិយនោះ ។ បទថា សំសដ្ឋា បាន ដល់ លាយឡំជាមួយអនញ្ញាតញ្ញស្សាមីតិន្ទ្រិយនោះ ។ បទថា សម្បយុត្តា បានដល់ ប្រកបដោយប្រការមានការកើតរួមគ្នាជាដើម ស្មើគ្នាដោយអនញ្ញតញ្ញស្សាមីតិន្ទ្រិយនោះ ។ បទថា តេវ បានដល់ ធម៌ គឺឥន្ទ្រិយទាំង ៨ នោះ ឯង ។ បទថា តស្ស បានដល់ របស់អនញ្ញតញ្ញស្សាមីតិន្ទ្រិយ ។ បទថា អាការា បានដល់ ចំណែកដែលជាបរិវារ ។ បទថា ផលក្ខណេ ជាតា ធម្មា សព្វេវ អព្យាកតា ហោន្តិ បានដល់ លោកពោលធម៌ទាំងឡាយ មួយអន្លើដោយរូបដែលមានចិត្តជា សមុដ្ឋាន ព្រោះសូម្បីរូបក៏ជាអព្យាកតៈ ។ ក្នុងខណៈនៃផល លោកមិន ពោលថា ជាកុសល ជានិយ្យានិកៈ និងជាអបចយគាមី ព្រោះមគ្គប៉ុណ្ណោះ ជាកុសល ជានិយ្យានិកៈ ( ធម៌ជាគ្រឿងនាំចេញ ) និងជាអបចយគាមី ( ធម៌ជាគ្រឿងឲ្យដល់នូវការមិនសន្សំ ) ។ បទថា ឥតិ ជាដើម ជាបទសរុបមានប្រការដូចពោលហើយ ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា អដ្ឋដ្ឋកានិ បានដល់ ពួក ៨ នៃឥន្ទ្រិយ ៨ ពួក ដោយអំណាចពួក ៨ មួយពួកៗ ក្នុងមគ្គ និងផល ៨ ។ បទថា ចតុសដ្ឋិ ហោន្តិ បានដល់ រួមជាអាការ ៦៤ ។ បទថា អាសវា ជាដើម មានសេចក្តីដូចពោលហើយ ក្នុង ខាងដើមនោះឯង ។ ក្នុងទីនេះ គប្បីជ្រាបថា លោកមិនបានពោលដល់អាសវៈ ដែលគប្បីលះដោយអរហត្តមគ្គ តែពោលដល់អាសវៈដែលគប្បីលះដោយមគ្គ ៣ ដ៏សេស ដែលលោកពោលហើយដោយត្រឹមតែជាពាក្យពោលទួទៅ ដល់ ការអស់អាសវៈ ។ ពិតហើយ លោកពោលដល់អរហត្តមគ្គញ្ញាណប៉ុណ្ណោះ ថា ខយញ្ញាណ ព្រោះអាសវៈទាំងឡាយអស់ទៅ ដោយមិនមានអាសវៈ ណាមួយសេសសល់ឡើយ ។