ភាវនា៤យ៉ាង

ដកដង្ញើមចូល ដែលហៅថាវែង ដូចលោកពោលថា ទីឃំ វែង ។ ដូចព្រះ តម្រាស់ ( ក្នុងមជ្ឈិមនិកាយ មូលបណ្ណាសក ) ថា កាលដកដង្ញើមចេញ វែង ក៏ដឹងច្បាស់ថា អាត្មាអញដកដង្ញើមចេញវែង ដូច្នេះ ។ សូម្បីក្នុងបទ ដ៏សេស ក៏មានន័យនេះ ។ បទថា សព្វកាយប្បដិសំវេទី បានដល់ ជាអ្នកដឹងច្បាស់នូវគំនរខ្យល់ ដង្ហើមចូល និងគំនរខ្យល់ដង្ហើមចេញទាំងអស់ ។ បទថា បស្សម្ភយំ កាយសង្ខារំ បានដល់ រម្ងាប់ គឺចូលទៅស្ងប់កាយសង្ខារ ពោល គឺការដកដង្ញើមចូល និងការដកដង្ញើមចេញយ៉ាងគ្រោតគ្រាត ។ លោកពោលអប្បនាសមាធិដោយពួក ៤ នេះ គឺ ទីឃំ វែង ១ រស្សំ ខ្លី ១ សព្វកាយប្បដិសំវេទី ភាពជាអ្នកដឹងច្បាស់កាយទាំងពួង ១ បស្សម្ភយំ កាយសង្ខារំ ការរម្ងាប់កាយសង្ខារ ១ ។ បទថា បីតិបដិសំវេទី បានដល់ ធ្វើបីតិឲ្យប្រាកដ ។ បទថា ចិត្តសង្ខារបដិសំវេទី បានដល់ ធ្វើចិត្តសង្ខារ ពោល គឺសញ្ញា និងវេទនាឲ្យ ប្រាកដ ។ បទថា អភិប្បមោទយំ ចិត្តំ បានដល់ ធ្វើចិត្តឲ្យរីករាយ ។ បទថា សមាទហំ ចិត្តំ បានដល់ តាំងចិត្តស្មើក្នុងអារម្មណ៍ ។ បទថា វិមោចយំ ចិត្តំ បានដល់ ដោះចិត្តចាកនីវរណៈជាដើម ។ លោកពោលពួក ៤ គឺ បីតិបដិសំវេទី ដឹងច្បាស់នូវបីតិ ១ សុខបដិសំវេទី ដឹងច្បាស់នូវសុខ ១ ចិត្តសង្ខារបដិសំវេទី ដឹងច្បាស់នូវចិត្តសង្ខារ ១ បស្សម្ភយំ ចិត្តសង្ខារំ រម្ងាប់ចិត្តសង្ខារ ១ និងពួក ៤ គឺ ចិត្តបដិ- អដ្ឋកថា សទ្ធម្មប្បកាសិនី អានន្តរិកសមាធិញ្ញាណនិទ្ទេស ១២៥ សំវេទី ដឹងច្បាស់នូវចិត្ត ១ អភិប្បមោទយំ ចិត្តំ ធ្វើចិត្តឲ្យរីករាយ ១ សមាទហំ ចិត្តំ ការតាំងចិត្ត ១ វិមោចយំ ចិត្តំ ការដោះចិត្ត ១ ដោយ អប្បនាសមាធិ និងដោយអំណាចសមាធិសម្បយុត្តជាមួយនឹងវិបស្សនា ។