អស្សាទនិទ្ទេស

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងអស្សាទនិទ្ទេសដូចតទៅនេះថា បទថា អស្សទ្ធិយស្ស អនុបដ្ឋានំ បានដល់ ការមិនប្រាកដនៃភាពជាអ្នកមិនមាន សទ្ធា រមែងមានដល់បុគ្គលដែលវៀរបុគ្គលដែលមិនមានសទ្ធា គប់រកបុគ្គល ដែលមានសទ្ធា ពិចារណាសូត្រដែលនាំឲ្យមានសទ្ធា ធ្វើយោនិសោមនសិការក្នុងសូត្រនោះឲ្យច្រើន ។ ក្នុងបទថា អស្សទ្ធិយបរិឡាហស្ស អនុបដ្ឋានំ នេះ កាលការពោល រឿងសទ្ធាកំពុងប្រព្រឹត្តទៅ សេចក្តីទុក្ខទោមនស្សរមែងកើតឡើងដល់បុគ្គល មិនមានសទ្ធា នេះឈ្មោះថាការក្តៅក្រហាយព្រោះភាពជាអ្នកមិនមានសទ្ធា ។ បទថា អធិមោក្ខចរិយាយ វេសារជ្ជំ បានដល់ ភាពជាអ្នកក្លៀវក្លាដោយ អំណាចនៃវត្ថុដែលជាទីតាំងនៃសទ្ធា ឬដោយការប្រព្រឹត្តិទៅនៃសទ្ធា របស់ បុគ្គលដែលដល់នូវការជំនាញក្នុងភាវនា ។ បទថា សន្តោ ច វិហារាធិគមោ បានដល់ ការបានសមថៈ ឬវិបស្សនា ។ បទថា សោមនស្ស ក្នុង បទថា សុខំ សោមនស្សំ នេះ ដើម្បីសម្តែងដល់សេចក្តីសុខផ្លូវចិត្ត ។ បុគ្គលមានកាយដែលរូបប្រណីត ដែលកើតឡើងព្រោះសទិ្ធន្ទ្រិយពាល់ត្រូវ ហើយ រមែងបានសេចក្តីសុខផ្លូវកាយនឹងគ្នា ។ ព្រោះសុខសោមនស្សជា គុណដែលជាប្រធាន ទើបលោកពោលឲ្យវិសេសថា អយំ សទិ្ធន្ទ្រិយស្ស អស្សាទោ ។ សូម្បីគុណនៃឥន្ទ្រិយដ៏សេស បណ្ឌិតគប្បីប្រកបហើយជ្រាប ដោយន័យនេះឯង ។