អដ្ឋកថា កម្មកថា

ឥឡូវនេះ ជាការពណ៌នាអត្ថតាមលំដាប់ ដែលមិនធ្លាប់ ពណ៌នាក្នុងកម្មកថា ដែលព្រះសារីបុត្តត្ថេរ សម្តែងដល់កម្មដែលជាបច្ច័យនៃ ហេតុសម្បត្តិនោះ ពោលទុកហើយ ។ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងកម្មកថានោះដូចតទៅនេះថា ក្នុងបទថា អហោសិ កម្មំ អហោសិ កម្មវិបកោ លោកកាន់យកវិបាកដែលឲ្យផល ក្នុងភព អតីតនៃកម្មដែលធ្វើហើយក្នុងភពអតីតនោះឯង ហើយពោលថា កម្មមានរួចហើយ វិបាក ( ផល ) របស់កម្មមានរួចហើយដូច្នេះ ។ លោកកាន់យកវិបាក ដែលមិនឲ្យផលក្នុងភពអតីតនោះឯង ព្រោះការ ខ្វះខាតនៃបច្ច័យនៃអតីតកម្ម ដែលជាទិដ្ឋធម្មវេទនីយកម្ម និងជាឧបបជ្ជវេទនីយកម្មនោះៗឯង និងវិបាកដែលមិនឲ្យផលនៃកម្ម ដែលជាទិដ្ឋធម្មវេទនីយកម្ម ឧបបជ្ជវេទនីយកម្ម និងអបរាបរិយវេទនីយកម្ម របស់បុគ្គលដែល បរិនិព្វានហើយក្នុងអតីតនោះឯង ទើបពោលថា កម្មមានរួចហើយ ( តែ ) វិបាករបស់កម្មមិនទាន់មានហើយ ។ លោកកាន់យកវិបាកដែលឲ្យផល ព្រោះការដល់ព្រមនៃបច្ច័យ ក្នុងភព បច្ចុប្បន្ននៃអតីតកម្មនោះឯង ដែលមានវិបាកមិនទាន់ឲ្យផលហើយ ទើបពោល ថា កម្មមានរួចហើយ វិបាករបស់កម្មកំពុងមាន ។ លោកកាន់យកវិបាក ដែលមិនឲ្យផលនៃអតីតកម្មនោះឯង ដែលហួស កាលឲ្យផលហើយ និងនៃកម្មរបស់បុគ្គលដែលបរិនិព្វានក្នុងបច្ចុប្បន្នភព ទើប ពោលថា កម្មមានរួចហើយ វិបាករបស់កម្មមិនមាន ។ លោកកាន់យកវិបាកដែលគួរឲ្យផល ព្រោះការដល់ព្រមនៃបច្ច័យ ក្នុង អនាគតភពនៃអតីតកម្មនោះឯង ដែលគួរឲ្យផល តែមិនទាន់បានឲ្យផល ទើប ពោលថា កម្មមានរួចហើយ វិបាករបស់កម្មនឹងមាន ។