អដ្ឋកថា វិបល្លាសកថា

[ ២៣៣-២៣៤ ] ឥឡូវនេះ ជាការពណ៌នាតាមលំដាប់សេចក្តី ដែល មិនធ្លាប់ពណ៌នាក្នុងវិបល្លាសកថា ដែលមានព្រះសូត្រជាបទផ្តើម ដែលព្រះសារី បុត្តត្ថេរសម្តែងទុកក្នុងវិបល្លាស ដែលជាបច្ច័យនៃកម្មនោះ ពោលទុក ហើយ ។ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងព្រះសូត្រមុន ។ បទថា សញ្ញាវិបល្លាសា បានដល់ មានការសម្គាល់ឃ្លៀងឃ្លាត ជាសភាវៈ អធិប្បាយថា មាន សញ្ញាវិបរិត ។ សូម្បីក្នុងពីរបទដ៏សេសក៏មានន័យនេះដូចគ្នា ។ សញ្ញាវិបល្លាស រមែងប្រព្រឹត្តទៅក្នុងកាលដែលជាកិច្ចរបស់ខ្លួននៃអកុសលបញ្ញា ដែលប្រាសចាកទិដ្ឋិមានកម្លាំង ក្នុងទីដែលកិច្ចរបស់ចិត្តខ្សោយកម្លាំង ។ ចិត្តវិបល្លាស រមែងប្រព្រឹត្តទៅក្នុងកាលនៃកិច្ចរបស់ខ្លួននៃអកុសលចិត្ត ដែលប្រាសចាកទិដ្ឋិមានកម្លាំង ។ ទិដ្ឋិវិបល្លាស រមែងប្រព្រឹត្តទៅក្នុងចិត្តដែលសម្បយុត្តដោយទិដ្ឋិ ។ ព្រោះហេតុនោះសញ្ញាវិបល្លាស មានកម្លាំងខ្សោយជាងទាំងអស់ ចិត្តវិបល្លាស មានកម្លាំងច្រើនជាងសញ្ញាវិបល្លាសនោះ ទិដ្ឋិវិបល្លាស មាន កម្លាំងច្រើនជាងទាំងអស់ ។ ពិតណាស់ សញ្ញាដូចការឃើញកហាបណៈ របស់ទារក ដែលមិនទាន់ដឹងក្តី ព្រោះកាន់យកត្រឹមតែអាការប្រាកដនៃអារម្មណ៍ ។ ចិត្ត ដូចការឃើញកហាបណៈរបស់អ្នកស្រុក ព្រោះឲ្យដល់ការដឹង ច្បាស់លក្ខណៈ ។ ទិដ្ឋិ ដូចការចាប់ដែកដោយអង្គំធំ របស់ជាងដែក ព្រោះ ប្រកាន់ដោយការស្ទាបអង្អែល ។ បទថា អនិច្ចេ និច្ចន្តិ សញ្ញាវិបល្លាសោ បានដល់ សញ្ញាដែលកើតឡើង ព្រោះចាប់យកក្នុងវត្ថុដែលមិនទៀងយាងនេះថា នេះទៀង ជាសញ្ញាវិបល្លាស ។ គប្បីជ្រាបសេចក្តីក្នុងបទទាំងពួងដោយន័យនេះ ។ បទថា ន សញ្ញាវិបល្លាសោ ន ចិត្តវិបល្លាសោ ន ទិដ្ឋិវិបល្លាសោ លោកពោលដល់ការកាន់យកតាមសេចក្តីពិត ព្រោ