អដ្ឋកថា ទុតិយសុត្តន្ត និទ្ទេស

ម្យ៉ាងទៀត គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងលំដាប់នៃការប្រកបសេចក្តី ក្នុងញាណដែលចាក់ធ្លុះសច្ចៈ ដូចតទៅនេះថា បទថា អយំ រូបស្ស អស្សាទោតិ បហានប្បដិវេធោ បានដល់ ការដឹង ក្នុងចំណែកខាងដើមថា សុខសោមនស្សដែលសម្បយុត្តដោយតណ្ហានេះ ជាគុណនៃរូប ហើយចាក់ធ្លុះសមុទយសច្ចៈ ពោលគឺការលះសមុទយៈ ក្នុង ខណៈនៃមគ្គ ។ បទថា សមុទយសច្ចំ បានដល់ ញាណដែលចាក់ធ្លុះសមុទយសច្ចៈ ។ ពិតណាស់ សូម្បីញាណដែលមានអរិយសច្ចជាអារម្មណ៍ លោកក៏ហៅថាសច្ចៈ ដូចក្នុងប្រយោគ ( ក្នុងមជ្ឈិមនិកាយមូលបណ្ណាសក ) ជាដើមថា កុសលធម៌ ទាំងឡាយណានីមួយ កុសលធម៌ទាំងអស់នោះ តែង សង្គ្រោះចូលក្នុងអរិយសច្ចទាំង ៤ ដូច្នោះឯង ។ បទថា អយំ រូបស្ស អាទីនវោតិ បរិញ្ញាបដិវេធោ បានដល់ ការដឹង ក្នុងចំណែកខាងដើមថា នេះជាទោសនៃរូបហើយចាក់ធ្លុះទុក្ខសច្ចៈ ពោលគឺ ការកំណត់ដឹងទុក្ខក្នុងខណៈនៃមគ្គ ។ បទថា ទុក្ខសច្ចំ បានដល់ ញាណ ដែលចាក់ធ្លុះទុក្ខសច្ចៈ ។ បទថា ឥទំ រូបស្ស និស្សរណន្តិ សច្ឆិកិរិយាបដិវេធោ បានដល់ ការដឹងក្នុងចំណែកខាងដើមថា នេះជាគ្រឿងរលាស់ចេញនៃរូប ហើយចាក់ ធ្លុះនិរោធសច្ចៈ ពោលគឺការធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់និរោធ ក្នុងខណៈនៃមគ្គ ។ បទថា និរោធសច្ចំ បានដល់ ញាណដែលចាក់ធ្លុះនិរោធសច្ចៈ ដែលមាន និរោធសច្ចៈជាអារម្មណ៍ ។ បទថា យា ឥមេសុ តីសុ ឋានេសុ គប្បីជ្រាប ការប្រកបសេចក្តីថា ទិដ្ឋិ សង្កប្បៈ ដែលប្រព្រឹត្តទៅហើយក្នុងសមុទយៈ ទុក្ខ និងនិរោធទាំង ៣ តាមដែលពោលហើយនេះ ដោយអំណាចការចាក់ ធ្លុះ ។