អដ្ឋកថា សុត្តន្ត និទ្ទេស

ក្នុងបទថា កថំ សតិសម្ពោជ្ឈង្គោ ឥតិ ចេ ហោតិតី ពោជ្ឈង្គោ អធិប្បាយថា បើខ្ញុំចូលផលសមាបត្តិធ្វើសតិសម្ពោជង្គៈឲ្យជាធំ កាលពោជ្ឈង្គដទៃមាន សតិសម្ពោជ្ឈង្គនេះរមែងមានយាងនេះ ព្រោះហេតុ នោះ កាលខ្ញុំប្រព្រឹត្តដូច្នេះ សតិសម្ពោជ្ឈង្គនោះដូចម្តេច ។ បទថា យាវតា និរោធូបដ្ឋាតិ បានដល់ រមែងប្រាកដដោយកាល មានប្រមាណប៉ុណ្ណា អធិប្បាយថា និព្វានរមែងប្រាកដដោយអារម្មណ៍ ក្នុង កាលមានប្រមាណប៉ុណ្ណា ។ បទថា យាវតា អច្ឆិ បានដល់ អណ្តាតភ្លើង មានប្រមាណប៉ុណ្ណា ។ បទថា កថំ អប្បមាណោ ឥតិ ចេ ហោតីតិ ពោជ្ឈង្គោ អធិប្បាយថា ប្រសិនបើកាលសតិសម្ពោជ្ឈង្គមិនមានប្រមាណ មាន សតិសម្ពោជ្ឈង្គៈនេះរមែងមិនមានប្រមាណដោយអាការយាងនេះ ព្រោះ ហេតុនោះកាលខ្ញុំប្រព្រឹត្តដូច្នេះ សតិសម្ពោជ្ឈង្គៈដែលមិនមានប្រមាណនោះ ដូចម្តេច ។ បទថា បមាណវន្តា បានដល់ កិលេសទាំងឡាយ បរិយុដ្ឋាន កិលេសនិងសង្ខារដែលឲ្យកើតក្នុងភពថ្មី ឈ្មោះថា ជាសភាវៈមានប្រមាណ ។ រាគៈជាដើម ដោយពាក្យ ( ក្នុងមជ្ឈិមនិកាយ មូលបណ្ណាសក ) ថា រាគៈ ជាកិលេសធ្វើនូវប្រមាណ ទោសៈ ជាកិលេសធ្វើនូវប្រមាណ មោហៈ ជា កិលេសធ្វើនូវប្រមាណ ដូច្នេះ ។ រមែងកើតឡើងដល់បុគ្គលណា រាគៈជាដើម ដែលធ្វើប្រមាណដល់បុគ្គលនោះថា បុគ្គល នេះមានប្រមាណប៉ុណ្ណេះ ឈ្មោះថា ប្រមាណ ។ កិលេសជាដើមឈ្មោះថា មានប្រមាណ ព្រោះជាប់ ក្នុងប្រមាណនោះ ។ បទថា កិលេសា បានដល់ កិលេសដែលជាអនុស័យ ។ បទថា បរិយុដ្ឋានា បានដល់ កិលេសដែលដល់នូវការរាយមាយ ។ បទថា សង្ខារា បៀនភវិកា មានវិគ្គហៈថា ការធ្វើឲ្យមានភពរឿយៗ ឈ្មោះថា បុនភវ បុនភវៈជាប្រក្រតីនៃសង្ខារទាំងឡាយ ព្រោះហេតុនោះ ទើបសង្ខារ ទាំងឡាយឈ្មោះថា បេនភវិកា បេនភវិកា