អដ្ឋកថា មេត្តាកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នាតាមលំដាប់ ដែលនៅមិនទាន់ធ្លាប់ ពណ៌នាក្នុងមេត្តាកថា ដែលមានព្រះសូត្រជាបទមាំ ប្រព្រឹត្តតាមពោជ្ឈង្គកថា ដែលព្រះសារីបុត្តត្ថេរពោលទុកក្នុងលំដាប់នៃពោជ្ឈង្គកថា ។ ក្នុងបទនោះ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងព្រះសូត្រមុន ដូចតទៅនេះថា បទថា អាសេវិតាយ បានដល់ ដែលបុគ្គលសេពហើយដោយអើពើ ។ បទថា ភាវិតាយ បានដល់ ចម្រើនហើយ ។ បទថា ពហុលីកតាយ បាន ដល់ ធ្វើហើយរឿយ ៗ ។ បទថា យានីកតាយ បានដល់ ធ្វើឲ្យដូចជា យាន ដែលទឹមហើយ ។ បទថា វត្ថុកតាយ បានដល់ ធ្វើឲ្យដូចវត្ថុ ព្រោះអត្ថថា ជាទីតាំង ។ បទថា អនុដ្ឋិតាយ បានដល់ ប្រាកដចំពោះ ហើយ ។ បទថា បរិចិតាយ បានដល់ សន្សំអប់រំទុកដោយជុំវិញ ។ បទថា សុសមារទ្ធាយ បានដល់ ប្រារព្ធហើយដោយល្អ គឺធ្វើដោយល្អ ហើយ ។ បទថា អានិសំសា បានដល់ គុណ ។ បទថា បដិកង្ខា បាន ដល់ គប្បីសង្ឃឹម គប្បីប្រាថ្នាបាន ។ បទថា សុខំ សុបតិ បានដល់ ដេកលក់ជាសុខ មិនដេកលក់ ដូច បុគ្គលដទៃៗស្រមុក បម្រះទៅមក ដេកលក់ជាទុក្ខ សូម្បីឈានចុះកាន់ និទ្រាក៏ដូចចូលសមាបត្តិ ។ បទថា សុខំ បដិពុជ្ឈតិ បានដល់ ភ្ញាក់ជាសុខ មិនខុសប្រក្រតី ដូចផ្កាឈូករីក មិនភ្ញាក់ ដូចអ្នកដទៃដែលថ្ងូរ ពត់ កាយបម្រះទៅមក ភ្ញាក់ជាទុក្ខ ។ បទថា ន បបកំ សុបិនំ បស្សតិ បានដល់ កាលយល់សប្ត រមែងយល់សប្តឃើញរឿងល្អៗ ដូចយល់សប្ត ឃើញថ្វាយបង្គំព្រះចេតិយ ធ្វើការបូជា ស្តាប់ធម៌ មិនយល់សប្តអាក្រក់ ដូចបុគ្គលដទៃៗដែលយល់សប្តឃើញចោរចោមចាប់ សត្វសាហាវខាំ ធ្លាក់ ទៅក្នុងជ្រោះ ។