អដ្ឋកថា លោកុត្តរកថា

ឥឡូវនេះ នឹងពណ៌នាសេចក្តីតាមលំដាប់ ដែលមិនធ្លាប់ ដែលព្រះសារីបុត្តត្ថេរ ពោលទុកក្នុងលំដាប់នៃ ធម្មចក្កកថា ដែលជាគ្រឿងជម្រះទៅកាន់លោកុត្តរធម៌ ។ សេចក្តីនៃបទ លោកុត្តរៈក្នុងលោកុត្តរកថានោះ នឹងមានជាក់ច្បាស់ ក្នុងនិទ្ទេសវារៈ ។ ពោធិបក្ខិយធម៌ ៣៧ មាន ចត្តរោ សតិប្បដ្ឋានា ជាដើម សម្បយុត្តដោយ មគ្គ និងផលតាមដែលប្រកប ។ ធម៌ទាំងនោះ ឈ្មោះថា ពោធិបក្ខិយធម៌ ព្រោះប្រព្រឹត្តទៅក្នុងចំណែកនៃអរិយៈ ដែលបានឈ្មោះយ៉ាងនេះថា ពោធិ ដោយអត្ថថា ត្រាស់ដឹង ។ បទថា បក្ខេ ភវត្តា បានដល់ ព្រោះតាំង នៅក្នុងភាពជាឧបការៈ ។ ឈ្មោះថា ឧបដ្ឋានំ ព្រោះឈានកន្លង គឺ ស្ទុះ ទៅក្នុងអារម្មណ៍ទាំងនោះ ហើយប្រាកដ សតិនោះឯងប្រាកដ ទើបឈ្មោះ ថា សតិប្បដ្ឋាន ប្រភេទរបស់សតិប្បដ្ឋាននោះមាន ៤ យ៉ាង ដោយការ ប្រព្រឹត្តិទៅដោយអំណាច ការកាន់យកអាការមិនស្អាត ជាទុក្ខ មិនទៀង មិនមែនតួខ្លួន និងដោយអំណាចការញ៉ាំងកិច្ច ឲ្យសម្រេច ដោយការលះ សុភសញ្ញា សុខសញ្ញា និច្ចសញ្ញា និងអត្តសញ្ញា ក្នុងកាយ វេទនា ចិត្ត និងធម៌ ព្រោះហេតុនោះ ទើបលោកហៅថា សតិប្បដ្ឋាន ៤ ។ ឈ្មោះថា បធាន ព្រោះជាហេតុតាំង ។ ការតាំងទុកស្អាត ឈ្មោះថា សម្មប្បធាន ។ ម្យ៉ាងទៀត ឈ្មោះថា សម្មប្បធាន ព្រោះជាហេតុតាំង ទុកដោយប្រពៃ ម្យ៉ាងទៀត គុណជាតនោះ ឈ្មោះថា ស្អាត ព្រោះវៀរចាក ការប្រព្រឹត្តិទៅខុសប្រក្រតីដោយអំណាចកិលេស និងឈ្មោះថា បធាន ព្រោះនាំនូវភាពប្រសើរមកឲ្យ ដោយអត្ថថា ឲ្យសម្រេចប្រយោជន៍ និង សេចក្តីសុខ ឬធ្វើឲ្យជាប្រធាន ព្រោះហេតុនោះ ទើបឈ្មោះថា សម្មប្បធាន ។ សម្មប្បធាននេះ ជាឈ្មោះរបស់សេចក្តីព្យាយាម ។