ពុទ្ធាបទានទី ១

នតង្គៈ ជាអ្នកប្រាជ្ញ ជាបុត្តនៃនាងទេវី ក្នុងដែនវេទេហៈ បាន សួរព្រះតថាគត កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពនថា បានឮថា ព្រះ សព្វញ្ញូពុទ្ធទាំងឡាយតែងមាន តើព្រះសព្វញ្ញូពុទ្ធ ជាអ្នកប្រាជ្ញទាំងនោះ ទ្រង់កើតមាន ដោយហេតុដូចម្តេច ។ គ្រានោះ ព្រះសព្វញ្ញូពុទ្ធ ដ៏ប្រសើរ ទ្រង់ស្វែងរកនូវគុណដ៏ធំ ទ្រង់បែរទៅត្រាស់នឹងព្រះអានន្ទដ៏ ចម្រើន ដោយព្រះសូរសៀងដ៏ពីរោះថា ពោធិសត្វទាំងឡាយណា មានការកសាងបានធ្វើទុកហើយ ក្នុងសំណាក់នៃព្រះពុទ្ធទាំងពួង តែ មិនទាន់បានមោក្ខធម៌ ក្នុងសាសនានៃព្រះជិនស្រីទេ ពោធិសត្វទាំងនោះ ជាអ្នកប្រាជ មានបញ្ញាមុតថ្លា រមែងបាននូវភាពជាសព្វញ្ញូពុទ្ធ ព្រោះប្រធាននៃការត្រាស់ដឹងនោះផង ព្រោះអធ្យាស្រ័យមានកម្លាំង ដ៏ធំនោះផង ព្រោះតេជះនៃបញ្ញានោះផង ។ សូម្បីតថាគត ក៏បាន ប្រាថ្នានូវភាពជាព្រះពុទ្ធ ក្នុងសំណាក់នៃព្រះពុទ្ធមុនៗ ទាំងឡាយ រាប់ មិនអស់ ដែលជាព្រះរាជាហេតុធម៌ បរិបូណ៌ដោយបារមី ៣០ ។ តថាគតបាននមស្ការថ្វាយបង្គំដោយម្រាមដៃដប់ ដោយក្បាល ចំពោះ ព្រះសម្ពោធិញ្ញាណ របស់ព្រះពុទ្ធដ៏ប្រសើរទាំងឡាយផង ចំពោះ ព្រះសម្ពុទ្ធទាំងឡាយ ជានាយកនៃសត្វលោក ព្រមទាំងព្រះសង្ឃ ផង ។ រតនៈទាំងឡាយ រាប់មិនអស់ មានក្នុងពុទ្ធក្ខេត្តទាំងបុន្មាន ទេវតាដែលស្ថិតនៅព្ធដ៏អាកាសផង ស្ថិតនៅលើផែនដីផង រមែង នាំមកនូវរតនៈទាំងពួងនោះ ដោយចិត្ត ។ ក្នុងទីនោះ តថាគតបាន សាងប្រាសាទ ជាវិការនៃកែវមានជាន់ច្រើន ខ្ពស់ត្រដែតទៅក្នុង អាកាស ត្រង់ភូមិភាគ ជាវិការនៃប្រាក់ មានសសរធ្វើល្អ ដ៏វិចិត្រ ហើយ ចែកជាល្វែងល្អហើយ ជាប្រាសាទមានតម្លៃច្រើន មានក្រប ជាវិការនៃមាស ប្រដាប់ដោយឆត្រកំពូលស្រួច ។