អដ្ឋកថាពុទ្ធាបទានទី ១

វិសុទ្ធជនវិលាសិនី ខ្ញុំព្រះករុណាសូមនមស្ការព្រះពុទ្ធដ៏ប្រសើរ មិនមានបុគ្គលប្រៀប ទ្រង់ ឡើងកាន់សាគរ គឺញេយ្យធម៌ ទ្រង់ឆ្លងសាគរ គឺសង្សារបានហើយ ដោយ សិរសា គឺត្បូង ។ សូមថ្វាយបង្គំព្រះធម៌ដ៏ឧត្តម ជាធម៌ស្ងប់ល្អិតជ្រាលជ្រៅ ឃើញបាន ដោយក្រ ដែលធ្វើភពតូច និងភពធំឲ្យបរិសុទ្ធ ដែលព្រះសម្ពុទ្ធបូជាហើយ ដោយសិរសា គឺត្បូង ។ សូមថ្វាយបង្គំព្រះសង្ឃដ៏ប្រសើរ លោកប្រាសចាកទុក្ខ មិនមាន គ្រឿងជាប់ជំពាក់ គឺកិលេស ជាទក្ខិណេយ្យបុគ្គលដ៏ឧត្តម មានឥន្ទ្រិយ ស្ងប់រម្ងាប់ ជាអ្នកប្រាសចាកអាសវៈ ដោយសិរសា គឺត្បូង ។ សុត្តន្តបិដក ខុទ្ទកនិកាយ អបទាន ១៤ ដោយបទនមស្ការ ព្រះរតនត្រ័យដ៏វិសេស ដែលខ្ញុំបានតាំងចិត្តធ្វើ ដោយវិសេសនេះ ខ្ញុំដែលព្រះថេរៈទាំងឡាយ ជាអ្នកប្រាជ ក្រៃលែងជាង អ្នកប្រាជ្ញ ជាអ្នកចេះនូវអាគម គឺបរិយត្តិ ដែលវិញ្ញូជនអារាធនាថា បពិត្រ លោកម្ចាស់ លោកម្ចាស់គួររចនាអដ្ឋកថាអបទាន ។ ខ្ញុំត្រូវព្រះថេរៈមានយសធំ អារាធនាដោយដាក់ចិត្តហើយ ដាក់ចិត្ត ទៀត ជាពិសេសបែបនោះ ព្រោះហេតុនោះ ដ៏វិចិត្រនៃអបទាន ពោលអំពីរឿងដែលធ្លាប់ប្រព្រឹត្តមកក្នុងកាលមុន ដែល សម្តែងន័យពិសេសនៃព្រះបាលីក្នុងព្រះត្រៃបិដកពិតជាវិសេស ។ ដោយប្រើវិធីដែលលោកពោលថា ធម៌ដ៏កំពូលនេះ អ្នកណាពោល ពោលក្នុងទីណា ពោលក្នុងកាលណា និងពោលដើម្បីអ្វី ។ ព្រោះហេតុនោះ ដើម្បីភាពជាអ្នកឈ្លាសក្នុងនិទានទាំងឡាយ ខ្ញុំនឹងពោលវិធីនោះៗ ចង្អុលឲ្យ ឃើញតាមដែលកើតមុន និងក្រោយ នឹងធ្វើឲ្យការរៀនសូធ្យ និងការទន្ទេញ បានងាយឡើង ។