បច្ចេកពុទ្ធាបទានទី ២

ព្រះអានន្ទត្ថេរ កាលសង្គាយនាអបទាន បន្ទាប់អំពីពុទ្ធាបទាន នោះតទៅ កាលព្រះមហាកស្សបត្ថេរសួរថា នែអាវុសោអានន្ទ បច្ចេកពុទ្ធាបទាន ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់បញ្ញត្តក្នុងទីណា ទើបពោលថា អ្នកទាំងឡាយ ចូរស្តាប់បច្ចេកពុទ្ធាបទានដូចតទៅជាដើម ។ អត្ថ របស់ពាក្យថា អបទានរបស់ព្រះបច្ចេកសម្ពុទ្ធទាំងនោះ បានពោលហើយខាងដើមនោះឯង ។ ព្រះថេរៈកាលប្រកាសបទដែលពោលថា សុណាថ ដោយអំណាចនៃ អត្ថុប្បត្តិហេតុ ទើបពោលពាក្យថា តថាគតំ ជេតវនេ វសន្តំ ដូច្នេះជាដើម ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា វសន្តំ ប្រែថា ដែលគង់នៅក្នុងវត្ត ដែល មានឈ្មោះបែបនោះ តាមព្រះនាមរបស់ជេតរាជកុមារ ដោយឥរិយាបថវិហារ ទាំង ៤ ឬដោយទិព្វវិហារ ព្រហ្មវិហារ និងអរិយវិហារ ។ ព្រះពុទ្ធទាំងឡាយ ដែលមានក្នុងកាលមុន មានព្រះវិបស្សីជាដើម ទ្រង់បំពេញបារមី ៣០ ហើយ យាងមកដោយប្រការណា ព្រះមានព្រះភាគនៃយើងទាំងឡាយ ក៏យាងមកហើយ ដោយប្រការនោះ ព្រោះហេតុនោះ ទើបឈ្មោះថា តថាគត ភ្ជាប់ សេចក្តីថា ព្រះតថាគតអង្គនោះ ប្រថាប់នៅក្នុងវត្តជេតពនវិហារ ។ បទថា វេទេហមុនី សេចក្តីថា ព្រះទេវីដែលកើតក្នុងដែនវេទេហៈ ទើបឈ្មោះថា វេទេហី ឱរសរបស់ព្រះនាងវេទេហី ទើបឈ្មោះថា វេទេហិបុត្ត ។ ញាណ លោកហៅថា មោន អ្នកទៅ គឺដើរទៅ បានដល់ ប្រកប ដោយមោនៈនោះ ព្រោះហេតុនោះ ទើបឈ្មោះថា មុនី ។ ព្រះអានន្ទនោះ ជាបុត្តរបស់ព្រះនាងវេទេហីផង ជាមុនីផង ព្រោះហេតុនោះ ទើបឈ្មោះថា វេទេហមុនី ព្រោះកាលគួរពោលថា វេទេហិបុត្តមុនី ដោយព្រោះផ្លាស់ ឥ ជា អ និងលុប បុត្ត សព្ទចេញ ដោយនិរុត្តិន័យថា ចុះតួអក្ខរៈថ្មីជាដើម ភ្ជាប់ សេចក្តីថា ព្រះអានន្ទដែលព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់តាំងទុកក្នុងឯតទគ្គៈថា ម្នាល ភិក្ខុទាំងឡាយ