អដ្ឋកថាសីតាលុកគាថា

គាថាថា សីតញ្ច ដូច្នេះជាដើម មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ បានឮថា ក្នុងនគរពារាណសី មានព្រះរាជាព្រះនាមសីតាលុកព្រហ្មទត្ត ព្រះរាជាអង្គនោះ ទ្រង់បួសហើយ នៅក្នុងកុដិ ដែលប្រក់ដោយស្មៅក្នុងព្រៃ ក្នុងទីនោះ ក្នុងរដូវរងា ក៏រងាខ្លាំង ក្នុងរដូវក្តៅ ក៏ក្តៅខ្លាំង ព្រោះជាទីស្រឡះ ។ ក្នុងគោចរគាមក៏មិនបានភិក្ខាសូម្បីត្រឹមតែល្មមតាមត្រូវការ ទឹកផឹកក៏រកបាន ដោយលំបាក ។ ខ្យល់ក្តី កម្តៅថ្ងៃក្តី របោម និងសត្វលូនវារក្តី ក៏បៀតបៀន ។ ព្រះរាជានោះមានព្រះតម្រិះថា ក្នុងទីប្រមាណកន្លះយោជន៍អំពីនេះ មានទីដទៃ ដែលសម្បូរអន្តរាយ ដែលបៀតបៀនទាំងនោះគ្រប់ប្រភេទ ក៏មិនមានក្នុងទីនោះ បើដូច្នោះ អញគប្បីទៅក្នុងទីដទៃនោះ អាត្មាអញនៅផាសុក អាចបាន សម្រេចសេចក្តីសុខ ។ ទ្រង់ព្រះតម្រិះបន្តទៀតថា ធម្មតាបព្វជិតទាំងឡាយ រមែងមិនជាបុគ្គលប្រាថ្នាច្រើនក្នុងបច្ច័យ រមែងបង្គាប់ចិត្តបែបនេះឲ្យនៅក្នុង អំណាចរបស់ខ្លួនបាន រមែងមិនធ្លាក់នៅក្នុងអំណាចរបស់ចិត្ត អញនឹងមិនទៅ កាលពិចារណាយ៉ាងនេះហើយ ទើបមិនយាងទៅ ។ ទ្រង់ពិចារណាចិត្តដែល កើតឡើងយ៉ាងនេះ អស់វារៈ ៣ ដង ធ្វើចិត្តឲ្យត្រឡប់ ។ បន្ទាប់អំពីនោះ ទ្រង់ក៏ប្រថាប់នៅក្នុងទីដើមនោះឯង ដល់ទៅ ៧ ឆ្នាំ បដិបត្តិប្រពៃ ធ្វើឲ្យ ជាក់ច្បាស់នូវបច្ចេកសម្ពោធិញ្ញាណ ត្រាស់ឧទានគាថានេះ ហើយបានទៅកាន់ ញកភ្នំនន្ទមូលកៈ ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា សីតញ្ច សេចក្តីថា រងា មាន ២ យ៉ាង គឺរងាមានធាតុខាងក្នុងកម្រើកជាបច្ច័យ ១ រងាមានធាតុខាងក្រៅកម្រើកជាបច្ច័យ ១ ។ កម្តៅ មាន ២ យ៉ាងដូចគ្នា ។ រុយពណ៌ត្នោត ឈ្មោះថា របោម ។ បទថា សរីសប បានដល់ ទីឃជាតិប្រភេទណាមួយ ដែល លូនវារទៅ ។ ពាក្យដ៏សេស ប្រ