អដ្ឋកថាអដ្ឋានគាថា

គាថាថា អដ្ឋានតំ ជាដើម មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ បានឮថា ឱរសរបស់ព្រះបាទពារាណសី ទ្រង់នៅក្មេងនោះឯង មាន បំណងនឹងបួស ទើបទូលសូមព្រះមាតាបិតា ។ ព្រះមាតាបិតាទ្រង់ឃាត់រាជឱរសនោះ ។ ព្រះរាជឱរសនោះសូម្បីត្រូវឃាត់ក៏នៅតែរំអុកដូចមុនថា នឹង បួស បន្ទាប់អំពីនោះ ព្រះជនកព្រះជននីបានត្រាស់ពាក្យទាំងពួង ដូចគ្នានឹង មាតាបិតា និយាយនឹងសេដ្ឋីបុត្តដែលពោលមកហើយ ហើយទ្រង់អនុញ្ញាត ។ ទ្រង់ឲ្យព្រះរាជឱរសប្តេជ្ញាថា បួសហើយ ត្រូវនៅក្នុងឧទ្យានបុណ្ណោះ ។ ព្រះរាជ ឱរសនោះ បានធ្វើតាមនោះ ។ ព្រះមាតារបស់ព្រះអង្គ ព្រះនាងចោមរោម ដោយស្រីរបាំ ២ ម៉ឺននាក់ យាងទៅកាន់ឧទ្យានអំពីព្រឹក ឲ្យព្រះរាជឱរសឆាន់បបរក្នុងរវាងភត្ត ព្រះនាងក៏ឲ្យទំពារបស់ដែលគួរទំពាជាដើម ព្រះនាង សន្ទនាជាមួយព្រះរាជឱរសនោះ រហូតដល់ថ្ងៃត្រង់ ទើបយាងចូលព្រះនគរ ។ ឯព្រះបិតាក៏យាងមកក្នុងពេលថ្ងៃត្រង់ ឲ្យព្រះរាជឱរសនោះសោយ ទ្រង់ក៏សោយដែរ ទ្រង់សន្ទនាជាមួយព្រះរាជឱរសនោះ អស់ពេលថ្ងៃ ក្នុង ពេលល្ងាច ទ្រង់ដាក់អ្នកប្រណិប័តន៍ ហើយយាងចូលព្រះនគរ ។ ព្រះរាជឱរសនោះ មិនស្ងាត់អស់កាលទាំងថ្ងៃ ទាំងយប់ ដោយប្រការយ៉ាងនេះ ។ សម័យនោះ ព្រះបច្ចេកសម្ពុទ្ធព្រះនាមអាទិច្ចពន្ធុ នៅត្រង់ញកភ្នំនន្ទមូលកៈ ព្រះបច្ចេកសម្ពុទ្ធអង្គនោះ ទ្រង់ពិចារណា បានឃើញព្រះរាជកុមារ នោះថា កុមារនេះ បួសបាន តែមិនអាចកាត់នូវព្រៃស្តុកបាន ។ ព្រះបច្ចេក- សម្ពុទ្ធ ពិចារណាបន្តទៀតថា ព្រះរាជកុមារ នឹងនឿយណាយដោយធម្មតាៗ របស់ខ្លួនឬហ្ន៎ ។ លំដាប់នោះ លោកក៏ជ្រាបថា ព្រះរាជកុមារ បើទ្រង់ នឿយណាយដោយខ្លួនឯង ក៏ប្រើវេលាយូរ ទើបលោកត្រិះរិះថា អាត្មាអញ នឹងឲ្យអារម្មណ៍ដល់ព្រះរាជកុមារនោះ ដ