អដ្ឋកថាសង្គគាថា

គាថាថា សង្គោ ឯសោ ដូច្នេះជាដើម មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ បានឮថា ក្នុងនគរពារាណសី មានព្រះរាជាព្រះនាម បាទលោលព្រហ្មទត្ត ទ្រង់សោយយាគូ និងព្រះក្រយាហារអំពីព្រលឹម ហើយទតរបាំ ៣ យ៉ាង ក្នុង ប្រាសាទទាំង ៣ ។ របាំ មាន ៣ យ៉ាង គឺរបាំដែលមានមកអំពីព្រះរាជាអង្គ មុនៗ ១ របាំដែលមានមកអំពីព្រះរាជាបន្ទាប់មក ១ របាំដែលតាំងឡើងក្នុង សម័យរបស់ខ្លួន ១ ។ ថ្ងៃមួយ ទ្រង់យាងទៅកាន់ប្រាសាទ ដែលមានស្រី របាំវ័យក្មេងអំពីព្រលឹម ស្រីរបាំទាំងនោះគិតថា នឹងធ្វើព្រះរាជាឲ្យត្រេកអរ ទើបនាំគ្នាប្រកបការរាំ ការច្រៀង និងការប្រគំ គួរឲ្យចាប់ចិត្តក្រៃលែង ដូច ទេពអប្សរ រាំថ្វាយដល់សក្កទេវរាជ ដូច្នោះ ។ ព្រះរាជាទ្រង់មិនត្រេកអរ ទ្រង់ ព្រះតម្រិះថា អ្នករបាំវ័យក្មេង មិនគួរមើល ទើបយាងទៅកាន់ប្រាសាទដែល មានស្រីរបាំវ័យកណ្តាល ស្រីរបាំទាំងនោះ ក៏បានធ្វើយ៉ាងនោះឯង ទ្រង់ក៏មិន ត្រេកអរក្នុងស្រីរបាំវ័យកណ្តាលនោះដូចគ្នា ទើបយាងទៅកាន់ប្រាសាទដែល មានស្រីរបាំវ័យចំណាស់ ។ ស្រីរបាំទាំងនោះ ក៏បានធ្វើយ៉ាងនោះ ព្រះរាជា ទ្រង់ឃើញការរាំ ដូចរាងឆ្អឹងកំពុងលេង ទ្រង់បានស្តាប់ការច្រៀងមិនពីរោះ ព្រោះស្រីរបាំទាំងនោះ កន្លងព្រះរាជា ២-៣ រជ្ជកាលមកហើយ ទើបជា មនុស្សចាស់ ទើបទ្រង់យាងទៅកាន់ប្រាសាទដែលមានស្រីក្មេងម្តងទៀត រួច យាងទៅកាន់ប្រាសាទ ដែលមានស្រីវ័យកណ្តាលម្តងទៀត ទ្រង់យាងទៅយ៉ាង នេះ ដោយប្រការដូច្នេះ ទ្រង់ក៏មិនត្រេកអរក្នុងប្រាសាទណាមួយ ទ្រង់ក៏ព្រះ