អានន្ទត្ថេរាបទានទី ១២

ព្រះមហាមុនី ព្រះនាមបទុមុត្តរៈ កាលស្តេចចេញអំពីទ្វារ អារាម ហើយបង្អុរភ្លៀង គឺអមតៈ ញ៉ាំងមហាជនឲ្យរលត់ទុក្ខ ។ ពួកអ្នកប្រាជ មួយសែននាក់ បានអភិញ្ញា ៦ ជាអ្នកមានឫទ្ធិធំ តែងហែហមព្រះសម្ពុទ្ធ ដូចស្រមោល អន្ទោលតាមប្រាណ ។ ( លំដាប់នោះ ) ខ្ញុំជិះលើ-កដំរី បានឃើញស្វេតច្ឆត្រដ៏ឧត្តមប្រសើរ មានសភាពសមរម្យដោយសរសៃសូត្រ ខ្ញុំក៏មានបីតិកើតឡើង ។ ខ្ញុំ ចុះអំពីកដំរី ចូលទៅគាល់ព្រះនរាសភសម្ពុទ្ធ ខ្ញុំយកឆត្ររបស់ខ្ញុំ ជាវិការនៃកែវ បាំងថ្វាយព្រះសម្ពុទ្ធដ៏ប្រសើរ ។ ព្រះបទុមុត្តរៈ ព្រះអង្គស្វែងរកគុណដ៏ធំ ទ្រង់ជ្រាបបំណងរបស់ខ្ញុំហើយ ទ្រង់ បញ្ឈប់កថានោះ ទើបត្រាស់គាថាទាំងឡាយនេះថា កុលបុត្តណា បានបាំងឆត្រ ដ៏ស្អិតស្អាងដោយគ្រឿងអលង្ការ ជាវិការនៃមាស តថាគតនឹងសម្តែងសរសើរកុលបុត្តនោះ អ្នកទាំងឡាយ ចូរស្តាប់តថាគតសម្តែងចុះ ។ បុរសនេះ នឹងទៅអំពីលោក នេះហើយ នឹងគ្រប់គ្រងស្ថានតុសិត សោយទិព្វសម្បត្តិ មានពួកស្រី អប្សរចោមរោម ។ មិនតែបុណ្ណោះ បុរសនេះ នឹងបានសោយរាជ្យ ជាស្តេចនៃទេវតា អស់ ៣៤ ដង នឹងបានជាធំជាងពួកនរៈ គ្រប់គ្រងផែនដី ៨ រយដង ។ នឹងបានជាស្តេចចក្រពត្តិអស់ ៥៨ ដង ( រួចពីនោះ ) នឹងបានសោយប្រទេសរាជ្យ ដ៏ធំទូលាយលើផែនដី ។ កន្លងទៅមួយសែនកប្បទៀត ព្រះសាស្តាព្រះនាមគោតម កើតក្នុង ឱក្កាកត្រកូល នឹងបានត្រាស់ដឹងក្នុងលោក ។ បុរសនេះ នឹងបានជា ព្រះញាតិផៅពង្ស នៃព្រះពុទ្ធជាទង់ក្នុងត្រកូលរបស់ពួកសក្យៈ មាន នាមថាអានន្ទ ជាឧបដ្ឋាករបស់ព្រះពុទ្ធ ទ្រង់ស្វែងរកនូវគុណធំ ។ នឹងជាអ្នកមានព្យាយាម មានប្រាជ្ញាចាស់ វាងវៃក្នុងសភាពជា ពហុស្សូត ប្រព្រឹត្តឱនលំទោន មិនរឹងត្អឹង ទ្រទ្រង់នូវពុទ្ធវចនៈ ទាំងអស់