កាឡុទាយិត្ថេរាបទានទី ៤

គ្រានោះ ព្រះបទុមុត្តរសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គជាច្បងក្នុងលោក មិនញាប់ញ័រដោយលោកធម៌ ស្តេចយាងតាមផ្លូវឆ្ងាយ ត្រាច់ទៅកាន់ ចារិក ។ ខ្ញុំកាន់ផ្កាឈូក ផ្កាឧប្បល ផ្កាម្លិះ ដែលរីកស្គុះស្គាយ ទាំងយកចង្ហាន់ដ៏ថ្លៃថ្លា បង្អោនទៅថ្វាយព្រះសាស្តា ។ ព្រះសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គមានព្យាយាមធំ ទ្រង់ឆាន់ចង្ញាន់ដ៏ប្រសើរ ជាភោជន ដ៏ល្អរួចហើយ ទ្រង់កាន់នូវផ្កាទាំងនោះ បង្ហាញដល់ប្រជុំជនថា បុរសនោះ បានថ្វាយផ្កាឈូកណា ដល់តថាគត ផ្កាឈូក នេះដ៏ឧត្តម ជាទីប្រាថ្នា ជាទីត្រេកអរ ( របស់ជន ) ក្នុងលោក អំពើដែលគេធ្វើ បានដោយកម្រ បុរសនោះ ក៏បានធ្វើហើយ ។ បុរសណា បានបូជាផ្កា ទាំងថ្វាយចង្ហាន់ដ៏ប្រសើរ ដល់តថាគត តថាគតនឹងសម្តែងសរសើរបុរសនោះ អ្នកទាំងឡាយ ចូរស្តាប់ តថាគតសម្តែងចុះ ។ បុរសនោះ នឹងបានសោយទេវរាជ្យ អស់ ១៨ ដង ឯផ្កាឧប្បល ផ្កាឈូក ផ្កាម្លិះ និងផ្កាដទៃ ក្រៅពីនោះ ដែលប្រកបដោយក្លិនដ៏ជាទិព្វ នឹងអណ្តែត ធ្វើឲ្យជាគ្រឿងប្រក់ព្ធដ៏ អាកាស ក្នុងខណៈនោះ ដោយផលនៃបុណ្យរបស់បុរសនោះ ។ បុរសនោះ នឹងបានជាស្តេចចក្រពត្តិ អស់ ២៥ ដង នឹងបាន សោយរាជ្យ លើផែនដី គ្រប់គ្រងផែនដី អស់ ៥០០ ដង ។ កន្លងទៅមួយសែនកប្ប នឹងមានព្រះសាស្តាព្រះនាមគោតម ទ្រង់ កើតក្នុងឱក្កាកត្រកូល ត្រាស់ដឹងក្នុងលោក ។ បុរសនោះ មានកម្ម របស់ខ្លួនប្រារព្ធហើយ មានកុសលមូលដាស់តឿនហើយ នឹង បានកើតជាព្រះញាតិផៅពង្ស ជាអ្នកញ៉ាំងពួកសក្យៈ ឲ្យកើត សេចក្តីត្រេកអរ ។ លុះកាលជាខាងក្រោយមក បុរសនោះ នឹង ចេញបួស ត្រូវកុសលមូលដាស់តឿន កំណត់ដឹងនូវអាសវៈទាំងពួង ជាអ្នកមិនមានអាសវៈ នឹងបរិនិព្វាន ។