សរណគមនិយត្ថេរាបទានទី ៣

សង្រ្គាមរបស់ពួកទេវរាជទាំង ២ ព្រះអង្គតាំងផ្តើមឡើង មានកងទ័ពតាំងឡើងព្រម សំឡេងគឹកកងខ្លាំងប្រព្រឹត្តទៅ ។ ព្រះលោក វិទូ ព្រះនាមបទុមុត្តរៈ ព្រះអង្គគួរទទួលនូវគ្រឿងបូជា ជា ព្រះសាស្តា ទ្រង់ស្ថិតនៅនាអាកាស ហើយញ៉ាំងមហាជនឲ្យកើត សង្វេគ ទេវតាទាំងអស់ មានចិត្តរីករាយ ក៏ទម្លាក់អាវក្រោះ និងអាវុធចុះ ហើយថ្វាយបង្គំព្រះសម្ពុទ្ធ ជាពួកទេព មានចិត្តមូល តែមួយ ក្នុងវេលានោះ ។ ព្រះលោកវិទូទ្រង់អនុគ្រោះ ទ្រង់ជ្រាប នូវតម្រិះរបស់ខ្ញុំ ហើយទ្រង់បន្លឺឡើងនូវវាចាដ៏អង់អាច ទ្រង់ ញ៉ាំងមហាជនឲ្យរលត់ទុក្ខ ( ដោយព្រះពុទ្ធដីកាថា ) មនុស្សមាន ចិត្តប្រទូស្ត បៀតបៀនតែសត្វមួយ នឹងទៅកើតក្នុងអបាយ ដោយចិត្តប្រទូស្តនោះ ។ អ្នកទាំងឡាយ គួរញ៉ាំងចិត្តរបស់ខ្លួន ឲ្យរលត់ អ្នកទាំងឡាយ កុំបៀតបៀនសត្វរឿយៗ ឡើយ ដូចជា ដំរីដ៏ប្រសើរដែលបៀតបៀនសត្វច្រើន ក្នុងប្រធាននៃសង្រ្គាម នោះឡើយ ។ ឯពួកសេនារបស់ស្តេច នៃទេវតាទាំងសងខាង បានស្ងប់ហើយ បានដល់នូវព្រះលោកជេដ្ឋ ជាតាទិបុគ្គលដ៏ ប្រសើរ ជាទីពឹង ។ ព្រះចក្ខុមសម្ពុទ្ធ ទ្រង់ធ្វើប្រជុំជនឲ្យយល់ ច្បាស់ ទ្រង់ស្រោចស្រង់ប្រជុំជន ហើយទ្រង់ក្រឡេកមើល បែរ ព្រះភក្ត្រទៅកាន់ឧត្តរទិស ចៀសចេញទៅចាកពួកទេវតា ។ ខ្ញុំ បានដល់នូវសរណគមន៍ជាដំបូង ចំពោះព្រះពុទ្ធ ជាធំជាងពួកស ត្វជើង ២ ជាតាទិបុគ្គល ខ្ញុំមិនដែលទៅកាន់ទុគ្គតិ អស់ ១ សែនកប្ប ។ ក្នុងកប្បទី ៣០០០០ ខ្ញុំបានកើតជាស្តេចចក្រពត្តិ ១៦ ជាតិ ទ្រង់ព្រះនាមមហាចុន្ទភិដូចគ្នា ទ្រង់ប្រសើរក្នុងរថ ។ បដិសម្ភិទា ៤ វិមោក្ខ ៨ និងអភិញ្ញា ៦ នេះ ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់ ហើយ ទាំងសាសនារបស់ព្រះពុទ្ធ ខ្ញុំបានប្រតិបត្តិហើយ ។