អដ្ឋកថាបុន្ថាគបុបិ្ឆយត្ថេរាបទាន

អបទានរបស់ព្រះបុន្នាគបុប្ផិយត្ថេរ មានពាក្យផ្តើមថា កាន់នំ វនមោគ្គយ្ហ ដូច្នេះ ។ ព្រះថេរៈអង្គនេះ ជាអ្នកមានអធិការបានធ្វើហើយ ក្នុងព្រះជិនស្រីដ៏ ប្រសើរអង្គមុនៗ សន្សំបុណ្យទាំងឡាយ ដែលជាឧបនិស្ស័យនៃព្រះនិព្វាន ក្នុងភពនោះៗ ក្នុងកាលនៃព្រះមានព្រះភាគព្រះនាមផុស្សៈ កើតក្នុងត្រកូល ព្រានព្រៃ ចូលទៅកាន់ព្រៃធំ ឃើញផ្កាបុន្នាគដែលរីកស្គុះស្គាយក្នុងព្រៃនោះ ព្រោះហេតុដែលខ្លួនសម្បូរដោយហេតុ ទើបបង្ហោនរពឫកដល់ព្រះមានព្រះភាគ ដោយអំណាចបីតិមានព្រះពុទ្ធជាអារម្មណ៍ ទើបបេះផ្កានោះ មួយអន្លើដោយ ផ្កាដទៃៗ មកពូនចេតិយខ្សាច់បូជា ។ ដោយបុណ្យនោះ អស់កប មិនមានចន្លោះ កុលបុត្តនោះបាន សោយសម្បត្តិក្នុងទេវតានិ ងមនុស្សទាំងឡាយ ក្នុងពុទ្ធុប្បាទកាលនេះ កើតក្នុងត្រកូលដែលសម្បូរដោយសម្បត្តិ ក្នុងនគរសាវត្ថី ចម្រើនវ័យហើយ ដោយកម្លាំងនៃបុណ្យដែលអប់រំមកក្នុងកាលមុន ទើបជ្រះថ្លាក្នុងព្រះសាសនា ចេញបួសហើយ ព្យាយាមមិនយូរបុន្មាន ក៏បានជាព្រះអរហន្ត ។ រពឫកដល់ កុសលកម្មដែលខ្លួនធ្វើក្នុងកាលមុន កើតសោមនស្ស កាលប្រកាសអបទាន ទើបពោលពាក្យថា កាន់នំ វនមោគ្គយ្ហ ដូច្នេះជាដើម ។ ពាក្យទាំងអស់ មានអត្ថងាយយល់ហើយ ព្រោះបានពោលហើយខាងដើមនោះឯង ។