អដ្ឋកថាធម្មសញ្ញកត្ថេរាបទាន

គប្បីជ្រាបពាក្យអធិប្បាយក្នុងអបទានទី ៤ ដូចតទៅនេះ បទថា មហាពោធិមហោ អហុ សេចក្តីថា មានការបូជាដើមឈើ ដែលបាន ឈ្មោះថា ពោធិ ព្រោះជាទីកើតនូវមគ្គញ្ញាណ ៤ របស់ព្រះមានព្រះភាគ ព្រះនាមវិបស្សី ។ បទថា រុក្ខដ្ឋស្សេវ សម្ពុទ្ធោ សេចក្តីថា ប្រាកដដល់ មហាជនដែលប្រជុំរួមគ្នា ក្នុងគ្រាបូជាពោធិព្រឹក្សនោះ ដូចព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ដែលជាជេដ្ឋបុរសនៃលោក ជាអ្នកអង់អាចជាងនរជន ប្រថាប់គង់ត្រង់គល់ ពោធិព្រឹក្ស គឺដូចទ្រង់ឈរក្រោមដើមឈើ ។ បទថា ភគវា តម្ហិ សមយេ សេចក្តីថា ក្នុងសម័យនោះ គឺក្នុងពេលដែលធ្វើការបូជាដើមពោធិ៍ ព្រះមាន ព្រះភាគចោមរោមដោយភិក្ខុសង្ឃ គឺមានភិក្ខុសង្ឃចោមរោម ។ បទថា វាចាសភិមុទីរយំ សេចក្តីថា ទ្រង់បន្លឺសំឡេងដ៏ស្រទន់ ពីរោះរណ្តំ និង ប្រសើរបំផុត ទ្រង់ប្រកាស គឺទ្រង់សម្តែងសច្ចៈ ៤ ។ បទថា សង្ខិត្តេន ច ទេសេន្តោ សេចក្តីថា កាលទ្រង់សម្តែងអនុលោមតាមអធ្យាស្រ័យរបស់ បុគ្គលដែលជាវេនេយ្យសត្វ ទើបទ្រង់សម្តែងដោយសង្ខេបខ្លះ ដោយពិស្តារ ខ្លះ ។ បទថា វិវដ្តច្ឆទ្ទោ សេចក្តីថា ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ឈ្មោះថា ជាអ្នកមាន ដំបូល គឺកិលេសបើកហើយ ព្រោះដំបូលដែលលោកពោលយ៉ាងនេះ គឺ រាគៈជាដំបូល ទោសៈជាដំបូល មោហៈជាដំបូល កិលេសទាំងអស់ ជា ដំបូល ដូច្នេះ ត្រូវបើកហើយ ត្រូវភើចក្រន្តាក់ហើយ ត្រូវកម្ចាត់ហើយ អធិប្បាយថា ទ្រង់ញ៉ាំងមហាជននោះ ឲ្យរលត់នូវកម្តៅ ដោយទេសនា វិសេស គឺរម្ងាប់នូវការក្តៅក្រហាយបាន ។ បទថា តស្សាហំ ធម្ម សុត្វាន បានដល់ បានស្តាប់ព្រះធម៌របស់ព្រះមានព្រះភាគអង្គនោះ ដែលទ្រង់ សម្តែង ។