ជតុកណ្ណិកត្ថេរាបទានទី ៩

កាលនោះ ខ្ញុំកើតជាសេដ្ឋីបុត្ត នៅក្នុងនគរហង្សវតី ជាអ្នកឆ្អែត ស្កប់ស្កល់ ដោយកាមគុណទាំងឡាយ ញ៉ាំងគេឲ្យចោមរោម ។ កាលនោះ ខ្ញុំឡើងកាន់ប្រាសាទទាំង ៣ ប្រើប្រាស់ភោគៈច្រើន ញ៉ាំងគេឲ្យចោមរោម ដោយការរាំ ច្រៀង ក្នុងប្រាសាទនោះ ។ តូរ្យតន្រ្តី ប្រកបដោយការប្រគំ ដ៏ពីរោះ ដែលគេនាំមកដើម្បីខ្ញុំ ពួកស្រីទាំងអស់ កាលត្រេកអរមែងដឹកនាំនូវ ចិត្តខ្ញុំ ។ ពួកស្រីកំពុងពេញល្បែង ពួកស្រីតឿ ពួកស្រីពេញរូបរាង ពួកស្រី ចំទង់ ពួកស្រីឡើងរាវ និងពួកស្រីត្លុក តែងចោមរោមខ្ញុំសព្វ ៗ កាល ។ ពួក អ្នកប្រគំ ពួកអ្នកដំស្គរ ពួកអ្នករបាំជាច្រើនគ្នា ពួករបាំប្រុសស្រី តែងចោមរោម ខ្ញុំសព្វៗកាល ។ ពួកជាងកំណោរ ពួកអ្នកផ្ងូតទឹក ពួកអ្នកដាំស្ល ពួក អ្នកធ្វើផ្កាកម្រង ពួកសុបាសកជន ពួកអ្នកប្រដាល់ ពួកអ្នកចំបាប់ ទាំងអស់ នោះ តែងចោមរោមខ្ញុំសព្វៗ កាល ។ កាលពួកជនទាំងនុ៎ះកំពុងលេង ក្នុង ការបាញ់ធ្នូដែលសិក្សាស្ទាត់ហើយ ខ្ញុំឥតស្គាល់យប់និងថ្ងៃឡើយ ដូចជាព្រះឥន្ទ ឋិតនៅក្នុងតាវត្តិង្សបុរី ។ ពួកអ្នកដើរផ្លូវ ពួកអ្នកកំព្រា ពួកយាចក ពួក អ្នកដើរជាច្រើនគ្នា អ្នកទាំងអស់នោះ តែងចូលទៅសុំទានក្នុងផ្ទះខ្ញុំជានិច្ច ។ ពួកសមណៈនិងព្រាហ្មណ៍ ជាបុញ្ញក្ខេត្តដ៏ប្រសើរ ញ៉ាំងបុណ្យឲ្យចម្រើនដល់ ខ្ញុំ តែងមកកាន់ផ្ទះខ្ញុំ ។ ពួកនិគ្រន្ថទាំងអស់នោះ គឺពួកបដកៈ លដុកៈ បុប្ផសាដកៈ ទណ្ឌិកៈ ឯកសិខៈ តែងមកកាន់ផ្ទះខ្ញុំ ។ ពួកអ្នកប្រព្រឹត្តចិញ្ចឹម ជីវិតដោយប្រពៃ ពួកអ្នកប្លន់ដណ្តើមទ្រព្យគេ ពួកអ្នកប្រព្រឹត្តធម៌ដូចគោ ពួក អ្នកប្រព្រឹត្តធម៌ដូចទេវតា ពួកអ្នកទ្រទ្រង់ល្អងធូលីទាំងនុ៎ះ តែងមកកាន់ផ្ទះខ្ញុំ ។