ឯកធម្មស្សវនីយត្ថេរាបទានទី ៧

ព្រះជិនស្រីព្រះនាមបទុមុត្តរៈ ទ្រង់ដល់នូវត្រើយនៃធម៌ទាំងពួង ទ្រង់ប្រកាសនូវសច្ចៈទាំង ៤ បានញ៉ាំងជនច្រើនឲ្យឆ្លងទុក្ខហើយ ។ សម័យនោះ ខ្ញុំជាជដិលមានតបធម៌ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ រលាស់នូវចីវរសម្បកឈើ ហើយហោះទៅព្ធដ៏អាកាសក្នុងកាលនោះ ។ ខ្ញុំមិនហានហោះទៅខាងលើព្រះពុទ្ធ ដ៏ប្រសើរឡើយ ខ្ញុំមិនបាននូវដំណើរទៅមុខ ប្រៀបដូចសត្វស្លាបដែល ទើសទាក់នឹងភ្នំ ។ កាលបើយ៉ាងនេះ ខ្ញុំចុះទៅក្នុងទឹក ហើយហោះទៅព្ធដ៏ អាកាសទៀត ( តែខ្ញុំទៅមុខមិនរួច ) ការញ៉ាំងឥរិយាបថឲ្យកម្រើកបែប នេះ ខ្ញុំមិនធ្លាប់មានទេ ។ ( ខ្ញុំគិតថា ) ធ្វើដូចម្តេចហ្ន៎ អាត្មាអញនឹងបាន ដឹងហេតុការណ៍នេះអេះ បើដូច្នោះ មានតែអាត្មាអញ នឹងស្វែងរកនូវហេតុ ការណ៍នោះ ។ ខ្ញុំក៏ចុះអំពីអាកាស បានឮនូវសំឡេងនៃព្រះសាស្តា ដែល កំពុងសម្តែងនូវអនិច្ចតាធម៌ ដោយសំឡេងដ៏ពីរោះ គួររីករាយ គួរស្តាប់ ខ្ញុំ ក៏ចងចាំអនិច្ចតាធម៌នោះក្នុងកាលនោះ ។ លុះខ្ញុំចងចាំនូវអនិច្ចសញ្ញាហើយក៏ បានទៅឯអាស្រមរបស់ខ្ញុំវិញ ខ្ញុំនៅទីនោះដរាបលុះអស់អាយុ ហើយធ្វើមរណ កាលក្នុងអាស្រមនោះ ។ កាលភពខាងក្រោយកំពុងប្រព្រឹត្តទៅ ខ្ញុំក៏ នឹកឃើញនូវការស្តាប់ព្រះសទ្ធម្ម ព្រោះអំពើដែលខ្ញុំធ្វើល្អនោះផង ព្រោះការតាំង ទុកនូវចេតនានោះផង ។ ខ្ញុំលះបង់រាងកាយជារបស់មនុស្សហើយ ក៏បាន ទៅកើតក្នុងឋានតាវត្តិង្ស ខ្ញុំត្រេកអរក្នុងទេវលោកអស់ ៣ ម៉ឺនកប្ប ។ ខ្ញុំបាន សោយទេវរាជ្យជាស្តេចនៃពួកទេវតាអស់ ៥១ ដង បានជាស្តេចចក្រពត្តិអស់ ៣១ ដង ។ បានសោយប្រទេសរាជ្យដ៏ធំទូលាយរាប់ជាតិមិនអស់ ខ្ញុំបាន សោយនូវបុណ្យរបស់ខ្លួន ដល់នូវសេចក្តីសុខក្នុងភពតូចនិងភពធំ ។