អដ្ឋកថាលកុណ្ឌកភទ្ទិយត្ថេរាបទាន

ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់ឃើញថា សេចក្តីប្រាថ្នារបស់កុលបុត្ត នោះ មិនមានអន្តរាយ ទើបទ្រង់ព្យាករ ហើយយាងចៀសចេញទៅ ។ កុលបុត្តនោះ ធ្វើបុណ្យជាច្រើនដរាបដល់អស់អាយុ អន្ទោលទៅក្នុង ទេវតា និងមនុស្សទាំងឡាយ បានសោយសម្បត្តិ ក្នុងលោកទាំង ២ ក្នុង សាសនានៃព្រះមានព្រះភាគព្រះនាមថាផុស្សៈ កុលបុត្តនេះ កើតជាសត្វតាវៅ មានរូបស្អាត ពាំយកផ្លែស្វាយដែលមានរសឆ្ងាញ់ទៅអំពីព្រះរាជឧទ្យាន ខណៈ ហើរទៅ ឃើញព្រះសាស្តា មានចិត្តជ្រះថ្លា គិតថា អញនឹងថ្វាយដល់ព្រះពុទ្ធ ។ ព្រះសាស្តាទ្រង់ជ្រាបការប្រព្រឹត្តទៅនៃចិត្តរបស់តាវៅនោះ ទើបទ្រង់ ទទួលបាត្រ ( អំពីភិក្ខុ ) ហើយប្រថាប់គង់ ។ តាវៅនោះ បានដាក់ផ្លែស្វាយ ក្នុងបាត្ររបស់ព្រះទសពល ។ ដើម្បីឲ្យតាវៅកើតសោមនស្ស ព្រះសាស្តា បានសោយផ្លែស្វាយទុំនោះ ក្នុងខណៈដែលតាវៅកំពុងមើលនោះឯង ។ លំដាប់ នោះ តាវៅនោះមានចិត្តជ្រះថ្លា ញ៉ាំងពេលវេលាឲ្យកន្លងទៅ ដោយសេចក្តី សុខដែលកើតអំពីបីតិនោះឯង អស់ ៧ ថ្ងៃ ដោយបុញ្ញកម្មនោះ គ្រប់ភព ដែលកើត ទើបកុលបុត្តនោះ មានសំឡេងពីរោះ ។ ក្នុងកាលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះនាមថាកស្សបៈ កុលបុត្តនោះ កើតក្នុងត្រកូលជាងឈើ បានជាមេជាង ដែលមានកេរ្ត្ឈ្មោះ ។ កាលព្រះមានព្រះភាគបរិនិព្វានហើយ កាលមហាជនផ្តើមកសាងព្រះស្តូបប្រមាណ ៧ យោជន៍ ដើម្បីបញ្ចុះព្រះបរមសារីរិកធាតុរបស់ព្រះពុទ្ធអង្គនោះ មេជាងនោះប្រាប់ថា យើងសូមឲ្យសាងព្រះស្តូប ជារង្វង់មូល ១ យោជន៍ និងកម្ពស់ ១ យោជន៍ ។ មនុស្សទាំងអស់ នោះ ធ្វើតាមវាចារបស់មេជាង ។