អត្ថរបស់រូបសព្ទ

ក៏ដូចគ្នា ព្រោះហេតុនោះ ព្រះវរកាយរបស់ព្រះមានព្រះភាគ ដែលប្រដាប់ ព្រមដោយព្រះមហាបុរិសលក្ខណៈ ៣២ អនុព្យញ្ជនៈ ៨០ និងព្រះរស្មី មួយព្យាម ក៏បព្ចោញព្រះពុទ្ធរស្មី មានពណ៌ ៦ ដែលឆ្វៀលឆ្វាត់ល្អក្រៃពេក ដូចដើមបារិច្ឆត្តកៈ មានផ្ការីកស្គុះស្គាយ ដូចគុម្ពឈូកដែលមានផ្ការីកហើយ ដូចសសរខឿនមាស លម្អដោយរតនៈច្រើនប្រភេទ ដូចអាកាស លម្អ ដោយហ្វូងផ្កាយ ។ ឥឡូវនេះ ដើម្បីសម្តែងសម្បត្តិ គឺរូបកាយ និងធម្មកាយរបស់ព្រះមាន ព្រះភាគ ទើបព្រះសង្គីតិកាចារ្យទាំងឡាយពោលគាថានេះថា ព្រះមានព្រះភាគ ឥតមានបុគ្គលស្មើ ចំពោះព្រះរូបផង សីល ផង សមាធិផង ប្រាជ្ញាផង ព្រះអង្គស្មើដោយព្រះពុទ្ធ ដែល មិនមានបុគ្គលស្មើ ចំពោះវិមុត្តិ និងការញ៉ាំងធម្មចក្កឲ្យ ប្រព្រឹត្តទៅ ។ រូប សព្ទ ក្នុងបទថា រូបេ ក្នុងគាថានោះ ប្រាកដក្នុងអត្ថថា ខន្ធ ភព និមិត្ត បច្ច័យ សរីរៈ វណ្ណៈ និងទ្រង់ទ្រាយជាដើម ដូចលោកពោលថា រូប សព្ទ ប្រើក្នុងអត្ថថា រូបក្ខន្ធ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា យង្កិញ្ចិ រូបំ អតីតានាគតប្បច្ចុប្បន្នំ រូបក្ខន្ធឯណាមួយ ដែលជាអតីត អនាគត និង បច្ចុប្បន្ន ដូច្នេះ ។ មកក្នុងអត្ថថា រូបភព ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា រូបូបត្តិយា មគ្គំ ភាវេតិ ចម្រើនមគ្គដើម្បីកើតឡើងក្នុងរូបភព ដូច្នេះ ។ មកក្នុងអត្ថថា កសិណនិមិត្ត ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា អជ្ឈត្តំ អរូបសញ្ញី ពហិទ្ធា រូបនិ បស្សតិ កំណត់រូបខាងក្នុង ឃើញរូបកសិណ ខាងក្រៅ ដូច្នេះ ។ មកក្នុងអត្ថថា បច្ចយ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា សរូប ភិក្ខវេ ឧប្បជ្ជន្តិ បបកា អកុសលា ធម្មា នោ អរូប ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អកុសលធម៌ដ៏លាមកទាំងឡាយ ប្រកបដោយរូប ទើបកើតឡើងបាន មិន មែនឥតរូបទេ ដូច្នេះ ។