អត្ថរបស់កប្បសព្ទ

បពិត្រព្រះអង្គមានព្យាយាមធំ ទ្រង់ប្រសើរជាងនរៈ អភិនីហាររបស់ព្រះអង្គ តើដូចម្តេច ដូច្នេះជាដើម ។ ដោយហេតុនោះ ពុទ្ធវង្សទេសនានេះ គប្បី ជ្រាបថា ទាក់ទងដោយការទូលសួរ ។ ក្នុងពាក្យថា កប្បេ ច សតសហស្សេ នេះ ក្នុងគាថានោះ កប្ប សព្ទ ប្រើក្នុងអត្ថទាំងឡាយ គឺការជឿមាំ វោហារ កាល បញ្ញត្ត តាក់តែង កំណត់ លេស ដោយជុំវិញ អាយុកប្ប និងមហាកប្បជាដើម ។ ពិតហើយ កប្ប សព្ទ ប្រើក្នុងអត្ថថា ជឿមាំ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើម ថា ឱកប្ប នីយមេតំ ភោតោ គោតមស្ស យថា តំ អរហតោ សម្មាសម្ពុទ្ធស្ស ពាក្យរបស់ខ្ញុំព្រះគោតមដចម្រើន ដែលជាអរហន្តសម្មាសម្បុទ្ឍនេះ ជាពាក្យគួរជេឧពិតហើយ ដូច្នេះ ។ ប្រើក្នុងអត្ថថា វោហារ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា អនុជានាមិ ភិក្ខវេ បញ្ចហិ សមណកប្បេហិ ផលំ បរិភុញ្ជិតុំ ម្នាលភិកុទាំងឡាយ តថាគត អន្ទុាតភោកុឆានខ្ញុំផ្លែឈើ ដោយសមណកប ៥ យាង ដូច្នេះ ។ ប្រើក្នុងអត្ថថា កាល ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា យេន សុទំ និច្ចកប្បំ វិហរាមិ តថាគតនោះឯង តែងនៅអសខ្ញុំកាលជានិច្ច ដូច្នេះ ។ ប្រើក្នុងអត្ថថា បញ្ញត្ត ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា ឥច្ចា យស្មា កប្បោ កប់មាណពដមានអាយុទូលសួរថា និងដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា និគ្រោធ កប្បោ ឥតិ តស្ស នាមំ តយា កតំ ភគវា ព្រាហ្មណស្ស បពិត្រព្រះមាន ព្រះភាគ ឈ្មោះរបស់ភិក្ខុជាព្រាហ្មណ៍នោះ ព្រះអង្គទ្រង់ប្រោសប្រទានហើយ ថា និគ្រោធកប្បភិក្ខុនោះ ។ ប្រើក្នុងអត្ថថា តាក់តែង ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា អលង្កតោ កប្បិតកេសមស្សុ អ្នកមានខ្លួនប្រដាប់ខ្ញុំ មានសកខ្ញុំ និងពុកចង្បា កាតខ្ញុំចោល ហើយ ដូច្នេះ ។ ប្រើក្នុងអត្ថថា កំណត់ ដូចក្នុងប្រយោគជាដើមថា កប្បតិ ទ្វង្គុលកប្បោ កំណត់ខ្ញុំ